Και επειδή αλλού μπορεί να γράφω για επικοινωνιακά χάσματα με λιγότερο λευκοσοκολατίστικο τρόπο..είπα να γράψω για τα χάσματα σε κάθε στιγμή μας εδώ, στα φιλαράκια που κανείς δεν μπορεί να σας κάνει δυστυχισμένους.
Χάσματα που μας κάνουν να νιώθουμε ότι πρέπει να αλλάξουμε , μερικές φορές , ενώ άλλες μας αναγκάζουν να αλλάξουμε απλά τον τρόπο που τα σκεφτόμαστε.Το χάσμα γενεών είναι ένα από τα σημαντικότερα, μα αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι το χάσμα συναισθημάτων.
Και όταν σας αναφέρω τέτοιο..χάσμα να το φοβάστε.Γιατί μπορεί οι ηλικίες να μην είναι εμπόδιο , η έλλειψη κοινών συναισθημάτων είναι και μάλιστα τεράστιο. Τι και αν η γιαγιά σου ήταν 70+ , πάντα στα μάτια σου θα είναι η καλύτερη σου συντροφιά , αυτή που σε καταλαβαίνει περισσότερο ακόμα και από την μαμά σου , αυτή - που και ας μην ξέρεις πως- μαγείρευε καλύτερα και ήταν πιο κούλ και από τον Σκαρμούτσο (και ας μην είχε τατουάζ).
Μα τα συναισθήματα είναι αυτά που μας φέρνουν κοντά.Η ανάγκη μας για επικοινωνία, για ζεστασιά , για κάτι παραπάνω από ένα από καλημέρα , για μια αγκαλιά αληθινή , τόσο αληθινή που να κλείνεις τα μάτια σου και να νιώθεις ότι έχεις τα πάντα εκεί μέσα.
Όταν στην αγκαλιά αυτή το χάσμα αρχίζει να γίνεται μεγάλο , δεν ξέρω τι θα βρεις να κάνεις..άλλα κάνε κάτι.Τα χάσματα γεφυρώνονται μόνο με συναισθήματα και πράξεις, αν λείπουν τα πρώτα, την έβαψες, η γέφυρα σας μόλις γκρεμίστηκε και σου εύχομαι αν ξέρεις καλά να κολυμπάς.
Και αν δεν ξέρεις , θα μάθεις.Είναι δύσκολο να ξανά ανέβεις στην ίδια γέφυρα, μα όχι τόσο δύσκολο να βρεις στεριά.
Οι γέφυρες πολλές φορές γκρεμίζονται.Δες το σαν ευκαιρία να φτιάξεις κορμί για το καλοκαίρι , και όχι σαν τρόπο να πνιγείς. THEY CANT' MAKE YOU SAD σου λέωω.
Χάσματα που μας κάνουν να νιώθουμε ότι πρέπει να αλλάξουμε , μερικές φορές , ενώ άλλες μας αναγκάζουν να αλλάξουμε απλά τον τρόπο που τα σκεφτόμαστε.Το χάσμα γενεών είναι ένα από τα σημαντικότερα, μα αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι το χάσμα συναισθημάτων.
Και όταν σας αναφέρω τέτοιο..χάσμα να το φοβάστε.Γιατί μπορεί οι ηλικίες να μην είναι εμπόδιο , η έλλειψη κοινών συναισθημάτων είναι και μάλιστα τεράστιο. Τι και αν η γιαγιά σου ήταν 70+ , πάντα στα μάτια σου θα είναι η καλύτερη σου συντροφιά , αυτή που σε καταλαβαίνει περισσότερο ακόμα και από την μαμά σου , αυτή - που και ας μην ξέρεις πως- μαγείρευε καλύτερα και ήταν πιο κούλ και από τον Σκαρμούτσο (και ας μην είχε τατουάζ).
Μα τα συναισθήματα είναι αυτά που μας φέρνουν κοντά.Η ανάγκη μας για επικοινωνία, για ζεστασιά , για κάτι παραπάνω από ένα από καλημέρα , για μια αγκαλιά αληθινή , τόσο αληθινή που να κλείνεις τα μάτια σου και να νιώθεις ότι έχεις τα πάντα εκεί μέσα.
Όταν στην αγκαλιά αυτή το χάσμα αρχίζει να γίνεται μεγάλο , δεν ξέρω τι θα βρεις να κάνεις..άλλα κάνε κάτι.Τα χάσματα γεφυρώνονται μόνο με συναισθήματα και πράξεις, αν λείπουν τα πρώτα, την έβαψες, η γέφυρα σας μόλις γκρεμίστηκε και σου εύχομαι αν ξέρεις καλά να κολυμπάς.
Και αν δεν ξέρεις , θα μάθεις.Είναι δύσκολο να ξανά ανέβεις στην ίδια γέφυρα, μα όχι τόσο δύσκολο να βρεις στεριά.
Οι γέφυρες πολλές φορές γκρεμίζονται.Δες το σαν ευκαιρία να φτιάξεις κορμί για το καλοκαίρι , και όχι σαν τρόπο να πνιγείς. THEY CANT' MAKE YOU SAD σου λέωω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου