Διανύουμε την αγαπημένη μου εποχή,αν την βρείς δηλαδή έτσι όπως τον κάναμε τον πλανήτη,κάτι αυτή η "μούχλα",
η συννεφιά δημιουργεί τόσα περίεργα όμορφα συναισθήματα.Από μικρή δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μου άρεσε να κάθομαι στο σαλόνι και να κοιτάζω έτσι..να φοράω
ακόμα σορτσάκι και να έχω μια ζακέτα της μαμάς να με ζεσταίνει,κι ας ΄ήταν το δωμάτιο γεμάτο με τις καρέκλες της βεράντας και ας έτρεχαν πανικόβλητοι οι δικοί
μου να μαζέψουν τα ρούχα ή να καθαρίσουν τα λούκια.
"Πάει το καλοκαίρι" θα σκέφτεσαι.Ε και?Σε λίγοτερό από 10 μήνες πάλι εδώ θα είναι...εσύ όμως κάνε σχέδια και για το φθινόπωρο,μην περιμένεις το επόμενο
καλοκαίρι,ίσως αργήσει- και αν ο ήλιος άρχισε να σου λείπει..στην Ελλάδα ζεις μην είσαι αχάριστος...Άλλωστε εγώ σου λέω..δεν ξέρω αν ύπαρχουν πολλά πράγματα
(λάθος λέξη αλλά το παραβλέπω) καλύτερα από την μυρωδιά του χώματος μετά την βροχή.Καλύτερα από μια ζεστή σοκολάτα στο τζάκι,από το χουζούρεμα της κυριακής.
Αναρωτιέσαι για τον τίτλο..και εγώ τώρα που το σκέφτομαι,ίσως έπρεπε να βάλω κάτι πιο...απλό φθινοπωρινό..."τα πρωτοβρόχια"...δεν είναι το ίδιο "χαρμόσυνα" για όλους μας..δυστυχώς..κάποιοι από εμάς βλέπουν μόνο τον δύσκολο χειμώνα που έρχεται,το κρύο,το πετρέλαιο,τις δουλειές...αν δεν τα σκεφτόμασταν θα είμασταν αναίσθητοι,αν σκεφτόμαστε μόνο αυτά είμαστε πεσσιμιστές?
Τι λέω;...ο πεσσιμισμός έγινε τρόπος ζωής και αν δεν είσαι και εσύ έτσι μάλλον είσαι εξωγήινος και θα σε απελάσουν εντός ολίγων μηνών.Αλλά γιατί όλα αυτά;
τις -λίγες τον τελευταίο καιρό- φορές που κάθομαι και προσπαθώ να καταλάβω τι γίνεται...εκεί καταλήγω...σε ένα ξερό γιατί,ξερό σχεδόν όσο τα δάση που κάψαμε και φέτος.
Αρχικά γελάω που όλοι επηρρεάζονται τόσο πολύ από κάτι που σπουδάζω (θα μπορώ να το παίζω στα δάκτυλα, λέω),στην συνέχεια τρομάζω βλέποντας πόσο "βαθειά" φτάνουν
οι κωλοαριθμοί -που επίσης σπουδάζω- πως επηρρεάζουν την ζωή μας από τι θα φάμε μέχρι το τι θα κωλοψηφίσουμε(το κωλό έχει γίνει σταθερό συνθετικό και μην ρωτάς το γιατί)
και καταλήγω στο αν όλοι αυτοί που διαβάζω τα έκαναν έτσι...ακόμα και για αυτό που ήθελα να κάνω αμφιβάλω..2 χρόνια πριν τελειώσω..λίγα χρόνια πρίν βρω(;) δουλειά.
Γιατί;Τα πιο άσχημα πράγματα έγιναν για ένα τίποτα "για ένα πουκάμισο αδειανό,για μιαν Ελένη" όπως υπέροχα περιγράφει ο Σεφέρης
Τα σύννεφα είναι όμως ακόμα εδώ,δεν έχουμε βρει τρόπο να τα χαλιναγωγήσουμε ακόμα με τους κωλοαριθμούς μας,γι αυτό και τα αγαπάω,γι αυτό κάθομαι και θα κάθομαι για
πάντα να βλέπω πως η βροχή τους πέφτει στο τζάμι.
Πες με ρομαντική,πες με ονειροπόλα,πες με απλά ηλίθια... "πουκάμισα αδειανά" είμαι μικρή ακόμα για να προσκυνήσω
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου