Άνοιξη

Τα  σύννεφα χαθήκανε γοργά .

Ο παγωμένος ο βοριάς έχει λουφάξει

Και τ’ άνθη στα κλαριά της μυγδαλιάς

τη σκέπασαν, θαρρείς,, μ’ ολόλευκο μετάξι.[...]

("Η Άνοιξη" - Ποίημα του Θεόδωρου Μεσσηνέζη ) 
  

       Είναι η εποχή που μας θυμίζει τόσο πολύ την ζωή που θέλουμε να ζούμε,τα χρώματα που θέλουμε να βλέπουμε και τις μυρωδιές που τόσο λαχταρούμε να μυρίσουμε.Μπορεί να μην είναι η αγαπημένη σου εποχή, μπορεί η βροχή και το χουχούλιασμα να σου ταιριάζει περισσότερο-όπως εμένα, όμως και πάλι δεν σε αφήνει αδιάφορο.

       Κάθε τέτοια εποχή , μαζί με τις αλλεργίες , έρχεται και κάτι διαφορετικό που όσο και αν προσπαθώ να το προσδιορίσω δεν τα έχω καταφέρει ακόμα.Τόσοι ποιητές και τόσοι ζωγράφοι ύμνησαν την Άνοιξη,εμπνεύστηκαν από αυτή.Έτσι και εμείς οι.."κοινοί θνητοί" νιώθουμε την ανάγκη για κάτι αντίστοιχο.

   

       Λίγο τα λουλούδια που ξεπροβάλλουν συχνά-πυκνά μπροστά μας , λίγο ο ήλιος που χαμογελάει όλη σχεδόν την μέρα μας και λίγο αυτή η μυρωδιά (στους αγρούς που ζω εγώ τουλάχιστον) σε κάνει πιο χαρούμενο , πιο ορεξάτο , ίσως σου δίνει πίσω την ελπίδα που ο χειμώνας πήρε μαζί του.

      
     Και την έχουμε τόσο ανάγκη την ελπίδα και την αναμονή για κάτι καλύτερο και ας μην έρθει ποτέ.Έτσι λειτουργεί το μυαλό μας και έτσι θα συνεχίσει...και πίστεψε με η άνοιξη είναι τρόπος.Πήγαινε πιο κοντά στην φύση,κάνε κάθε Κυριακή μια βόλτα με τα πόδια ή το ποδήλατο σου με φίλους ή τον σκύλο σου και σίγουρα η καθημερινότητα σου θα διώξει λίγο γκρίζο ακόμα.

     Εμένα πάντως η Άνοιξη μου θυμίζει πολλά άλλα καλά κ άλλα καλά, με κάνει να περιμένω με ανυπομονησία τις βολτούλες μας και εκείνο το ταξίδι για το οποίο έχω τρελαθεί...Γι αυτό σε συμβολεύω...περιόρισε τις σχέσεις σου με τις κάμπιες και την γύρη,ενίσχυσε το χαμόγελο σου και όλα καλά θα πάνε,όσο τουλάχιστον ο ήλιος είναι φίλος μας.