Μέσα σε όλη αυτή την προσπάθεια μας να γίνουμε αόρατοι,άγνωστοι,να εξαφανιστούμε από προσώπου γης , ξεπροβάλει τόσο μα τόσο έντονα η μιζέρια μας...η λύπη για όλα όσα συμβαίνουν.
Απόκριες...ξεφάντωμα,διασκέδαση...τόσο τα χρειαζόμαστε μας λένε.Και αφού βρεις την στολή και την μάσκα σου..,αφού αποφασίσεις τι θα προσποιηθείς και θα προσπαθήσεις να το κάνεις περίφημα, νιώθεις περισσότερο αυτό που προσπαθείς να αποφύγεις.
Ένας μισοξεβαμμένος κλόουν που κάθεται μόνος του αφού τα παιδάκια έφυγαν μαζί με τα μπαλόνια του.
Ξέχνας τον ρόλο σου και βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ σε αυτή τη μαυρίλα που εδω και μέρες απορείς απο που έρχεται και γιατί.
Δεν αναρωτιέσαι πως θα βγείς, μόνο το γιατί γεμίζει αυτο το στενό μικρό μυαλουδάκι ,που νομίζεις ότι από λεπτο σε λεπτό θα εκραγεί.
Τώρα νιώθεις πόσο άλλαξες και πόσο δεν σ αρέσει αυτό που έγινες.Μοναξιά λες να είναι? Αλλοτρίωση είναι σίγουρα.
Ό,τι και να είναι πήγαινε να ξεβαφτείς και σταμάτα να μουτζουρώνεσαι...αν δεν διώξεις μόνος σου αυτή την μαυρίλα , θα σε τραβήξει όλο και πιο βαθειά και θα πάρει μαζί κ όλους εκείνους που σε αγαπάν και αγαπάς και προς θεού...μην περιμένεις να σε τραβήξουν.
Ό,τι και να έγινες δεν είναι κάτι που δεν αλλάζει...την μοναξιά τη δημιουργούμε μόνοι μας...Μην ξεχνάς!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου