Και στις 13.

      Ξύπνησα χάλια , σηκώθηκα χάλια , ντύθηκα χάλια και έτσι όπως ήμουν χάλια αποφάσισα να πάω να περάσω ένα μάθημα . Νευρίασα πολύ με τα χρόνια πολλά από δεξιά κ αριστερά και με τα άθλια ερωτήματα "τι θα κάνεις σήμερα?"  "που θα βγείτε?" , όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά θα μπορούσαν να μου το ρωτάνε κάθε φορά που βλέπουν αυτό το χαζό χαμόγελο στα χείλη μου και κυρίως στα μάτια μου.

      Είχα και άλλο λόγο βέβαια...καθημερινή.Ούτε καν παρασκεύη.Τέλος πάντων....έχω συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι δεν θα την γιορτάζω αυτή την γιορτή βρε αδερφέ . Νιώθω και όμως παράλληλα τόσο μα τόσοο τυχερή που τόσο καιρό δεν περιμένεις την μια μέρα του χρόνου για να μου δείξεις τι είσαι για εμένα και τι είμαι για εσένα.


     Και να που  η έκπληξη πέτυχε...και να που το χαζοχαμόγελο ακόμα να φύγει...και να που  με έκανες να σταματήσω να σκέφτομαι αυτή την ημέρα όπως ξεκίνησα το πρωί.


     Δεν ήταν σημαντικό γιατί είναι του αγίου τέτοιου σήμερα αλλά γιατί για άλλη μια φορά και ενώ έχεις τόοοοσα να κάνεις ήρθες και με έκανες ευτυχισμένη.Δεν περιμένω την ίδια μέρα τον επόμενο χρόνο , περιμένω το αύριο , το μεθαύριο και το παραμεθαύριο. Περιμένω τις μέρες που θα κάνω το ίδιο , όχι γιατί πρέπει αλλά γιατί το θέλω. Περιμένω τις μέρες που μπορεί να μην περνάμε τόσο καλά αλλά θα προσπαθήσω και ξέρω ότι θα τα καταφέρουμε.


    Εγώ σε σκέφτομαι και στις 13....