Όλοι μας έχουμε ,λίγο-πολύ, γύρω μας άτομα που θαυμάζουμε,ανθρώπους που θα θέλαμε να μοιάσουμε ακόμα και ζηλεύουμε-όσο καλή μπορεί να θεωρηθεί αυτή η έννοια..Ε και σε αυτούς τους σημαντικούς θα αναφερθώ σήμερα.Το τί με έκανε να τους θυμηθώ θα το αφήσω για να έχει μυστήριο η όλη ιστορία.Όσο για το αν έχω τέτοιους ανθρώπους κ εγω δίπλα μου...?Ναι σε αυτό μέχρι τώρα έχω σταθεί κάτι παραπάνω από τυχερή...
Και για να μην γράψω άλλη μια βαρετή ανάλυση όλων όσων μας προσφέρουν αυτοί οι άνθρωποι,αποφάσισα να δώσω έμφαση στο τι προσφέρουμε εμείς σε αυτούς..(κάθε δράση έχει και μια αντίδραση,ό,τι παίρνεις δίνεις και όλες αυτές οι γραφικές σκέψεις που γεμίζουν το μυαλουδάκι καθενός "ξενέρωτου" ορθολογιστή)
Tο οτι οτιδήποτε σου προσφέρουν το προσφέρουν παρα την θέληση τους και δεν προσπαθούν γι αυτό δεν σημαίνει οτι δεν πρέπει να τους ανταμοίβουμε.Και εδώ είναι η μαγεία αυτής τους της "προσφοράς"..στο οτι είναι πηγαία ,αγνή και ξεπερνά κάθε συμφέρον ή μικροπρέπεια.Και εμείς τι μπορούμε να κάνουμε γι αυτό? σκεφτόμαστε αμέσως...
Κάπου έχω διαβάσει οτι το καλύτερο δώρο που μπορεί να κάνεις σε κάποιον που θαυμάζεις είναι να τον αγαπάς και ποτέ να μην τον αφήσεις να πέσει στα μάτια σου...και όλοι θα πουν..καλά να τον αγαπάω είναι εύκολο..(όλες οι διαφημίσεις στην τι-βι αγάπη δείχνουν ..εγω γιατί να μην μπορώ δηλαδή?) αλλά πως να μην τον αφήσω να πέσει στα μάτια μου?("δεν εξαρτάται απο εμένα...").
Και κάπου εδώ έγινε το μεγάλο μας λάθος... γιατί αν βρούμε τον πραγματικό τρόπο να αγαπάμε αυτούς τους ανθρώπους-έναν τρόπο που θα μας γεμίζει,που θα τους δείχνει την αγάπη μας και θα τους κάνει να καταλάβουν τι νιώθουμε-τότε ο άνθρωπος που θαυμάζουμε δεν θα τολμήσει να πέσει στιγμή απο τα μάτια μας...Κατά τη γνώμη μου εδώ γίνονται όλα τα λάθη..θεωρούμε την αγάπη δεδομένη,δεν προσπαθούμε για να την αποκτήσουμε και έτσι συνεχίζουμε δίνοντας έμφαση στα ασήμαντα,χαιρόμαστε,στεναχωριόμαστε,θυμώνουμε ξεχνώντας ότι άτομα σαν αυτά θέλουν μόνο την αγάπη μας για να συνεχίσουν να είναι εκεί να μας εμπνέουν...
Υ.Γ:Τελικά αυτοί οι ξενέρωτοι ορθολογιστές έχουν ακόμα κ εδώ δίκιο..Ό,τι δίνεις παίρνεις ακόμα και εδώ....
Και για να μην γράψω άλλη μια βαρετή ανάλυση όλων όσων μας προσφέρουν αυτοί οι άνθρωποι,αποφάσισα να δώσω έμφαση στο τι προσφέρουμε εμείς σε αυτούς..(κάθε δράση έχει και μια αντίδραση,ό,τι παίρνεις δίνεις και όλες αυτές οι γραφικές σκέψεις που γεμίζουν το μυαλουδάκι καθενός "ξενέρωτου" ορθολογιστή)
Tο οτι οτιδήποτε σου προσφέρουν το προσφέρουν παρα την θέληση τους και δεν προσπαθούν γι αυτό δεν σημαίνει οτι δεν πρέπει να τους ανταμοίβουμε.Και εδώ είναι η μαγεία αυτής τους της "προσφοράς"..στο οτι είναι πηγαία ,αγνή και ξεπερνά κάθε συμφέρον ή μικροπρέπεια.Και εμείς τι μπορούμε να κάνουμε γι αυτό? σκεφτόμαστε αμέσως...
Κάπου έχω διαβάσει οτι το καλύτερο δώρο που μπορεί να κάνεις σε κάποιον που θαυμάζεις είναι να τον αγαπάς και ποτέ να μην τον αφήσεις να πέσει στα μάτια σου...και όλοι θα πουν..καλά να τον αγαπάω είναι εύκολο..(όλες οι διαφημίσεις στην τι-βι αγάπη δείχνουν ..εγω γιατί να μην μπορώ δηλαδή?) αλλά πως να μην τον αφήσω να πέσει στα μάτια μου?("δεν εξαρτάται απο εμένα...").
Και κάπου εδώ έγινε το μεγάλο μας λάθος... γιατί αν βρούμε τον πραγματικό τρόπο να αγαπάμε αυτούς τους ανθρώπους-έναν τρόπο που θα μας γεμίζει,που θα τους δείχνει την αγάπη μας και θα τους κάνει να καταλάβουν τι νιώθουμε-τότε ο άνθρωπος που θαυμάζουμε δεν θα τολμήσει να πέσει στιγμή απο τα μάτια μας...Κατά τη γνώμη μου εδώ γίνονται όλα τα λάθη..θεωρούμε την αγάπη δεδομένη,δεν προσπαθούμε για να την αποκτήσουμε και έτσι συνεχίζουμε δίνοντας έμφαση στα ασήμαντα,χαιρόμαστε,στεναχωριόμαστε,θυμώνουμε ξεχνώντας ότι άτομα σαν αυτά θέλουν μόνο την αγάπη μας για να συνεχίσουν να είναι εκεί να μας εμπνέουν...
Υ.Γ:Τελικά αυτοί οι ξενέρωτοι ορθολογιστές έχουν ακόμα κ εδώ δίκιο..Ό,τι δίνεις παίρνεις ακόμα και εδώ....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου