Κοίταξε τόσο αδιάφορα προς το μέρος μου,λες και με είχε δει χιλιάδες φορές,λες και δεν υπήρχε τίποτα να παρατηρήσει.Μέσα σε αυτό το -φαινομενικά κενό-βλέμμα κρύβονταν πολύ καλά άπειρα συναισθήματα...κραυγές απόγνωσης και χαράς..εικόνες γεμάτες χρώματα και νοσταλγία.Δεν πίστεψα ποτέ ότι θα ένιωθα τόσα,θα ήξερα τόσα για έναν ξένο,κι όμως....
Κάποια στιγμή γύρισε απότομα το βλέμμα της στο παράθυρο,ήθελε να δείξει ότι κοιτάζει τι γίνεται γύρο της,ότι καταλαβαίνει που βρίσκεται...κι όμως δεν με γέλασε.Πόσες φορές έχω γυρίσει το βλέμμα μου στον κόσμο μόνο και μόνο για να μην δείχνω ότι δεν είμαι εκεί?Πόσες φορές έχω "χαθεί" μέσα στην βαβούρα και την πολυκοσμία νομίζοντας ότι κανείς δεν με βλέπει?"Να και ένας άνθρωπος που μου μοιάζει" σκέφτηκα..-αρχικά λίγο χαρούμενη και στη συνέχεια προβληματισμένη...
Κι όμως ήμουν προβληματισμένη..πως μια τόσο όμορφη κοπέλα μπορούσε να έχει ένα τέτοιο κουρασμένο,ανήσυχο,φοβισμένο και συγχρόνως υπέροχο βλέμμα?Φαινόταν αγχωμένη..,το συνεχόμενο χτύπημα των δακτύλων της πάνω στο πόδι της μου το επιβεβαίωσε,για κάποια δευτερόλεπτα ένα αμήχανο αλλά πηγαίο χαμόγελο ξεπρόβαλε στα χείλη της..δεν ήταν σίγουρη για το αν θα έπρεπε να χαμογελάσει και αυτό της δημιουργούσε επιπλέον αγωνία..
Άρχισα να παρατηρώ το.."περιτύλιγμα",..όμορφες καλό γυαλισμένες γόβες,ένα απλό τζιν,ένα πολύ όμορφο αλλά άχρωμο T-shirt,μια μεγάλη τσάντα άψογα συνδυασμένη με τα παπούτσια και όλα αυτά σε συνδυασμό με ένα φυσικό αλλά λαμπερό μακιγιάζ..Όλα αυτά εμένα για κάποιο λόγο μου "μύριζαν" ραντεβού..ήθελε να δείξει απλή αλλά και όμορφη..Πόσες φορές το έχω προσπαθήσει να φαίνομαι όμορφη και χαλαρή σε ένα από τα πρώτα ραντεβού μαζί του?
Παρατήρησα κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση..με το ένα της χέρι άρχισε να παίζει με τα μαλλιά της..."Αυτό το κάνω μόνο εγώ σε τέτοιες περιπτώσεις"..σκέφτηκα..."και ναι..το μόνο που καταφέρνω είναι να φτάνω στο ραντεβού μου με κακοχτενισμένο μαλλί και άπειρο άγχος"Σε κάποια στιγμή σταμάτησε..λες και άκουσε την σκέψη μου...
Κοιτάζοντας ξανά το βλέμμα της, ανακάλυψα μεγάλες δόσεις ανασφάλειας και κάτι άλλο..κάτι που με έκανε να γυρίσω τα μάτια μου αλλού σαν να ντρέπομαι για την πολύωρη μου-αθώα-"παρακολούθηση".Μέσα σε αυτά τα καστανό-πράσινα μάτια υπήρχε μίσος...αλλά από αυτό το μίσος που εμφανίζεται σε όλους μας μετά από καιρό πόνου και ,κυρίως,έπειτα από απογοήτευση από ανθρώπους που για εμάς σήμαιναν...πολλά..σήμαιναν..τα ΠΑΝΤΑ.
Κάποια στιγμή γύρισε απότομα το βλέμμα της στο παράθυρο,ήθελε να δείξει ότι κοιτάζει τι γίνεται γύρο της,ότι καταλαβαίνει που βρίσκεται...κι όμως δεν με γέλασε.Πόσες φορές έχω γυρίσει το βλέμμα μου στον κόσμο μόνο και μόνο για να μην δείχνω ότι δεν είμαι εκεί?Πόσες φορές έχω "χαθεί" μέσα στην βαβούρα και την πολυκοσμία νομίζοντας ότι κανείς δεν με βλέπει?"Να και ένας άνθρωπος που μου μοιάζει" σκέφτηκα..-αρχικά λίγο χαρούμενη και στη συνέχεια προβληματισμένη...
Κι όμως ήμουν προβληματισμένη..πως μια τόσο όμορφη κοπέλα μπορούσε να έχει ένα τέτοιο κουρασμένο,ανήσυχο,φοβισμένο και συγχρόνως υπέροχο βλέμμα?Φαινόταν αγχωμένη..,το συνεχόμενο χτύπημα των δακτύλων της πάνω στο πόδι της μου το επιβεβαίωσε,για κάποια δευτερόλεπτα ένα αμήχανο αλλά πηγαίο χαμόγελο ξεπρόβαλε στα χείλη της..δεν ήταν σίγουρη για το αν θα έπρεπε να χαμογελάσει και αυτό της δημιουργούσε επιπλέον αγωνία..
Άρχισα να παρατηρώ το.."περιτύλιγμα",..όμορφες καλό γυαλισμένες γόβες,ένα απλό τζιν,ένα πολύ όμορφο αλλά άχρωμο T-shirt,μια μεγάλη τσάντα άψογα συνδυασμένη με τα παπούτσια και όλα αυτά σε συνδυασμό με ένα φυσικό αλλά λαμπερό μακιγιάζ..Όλα αυτά εμένα για κάποιο λόγο μου "μύριζαν" ραντεβού..ήθελε να δείξει απλή αλλά και όμορφη..Πόσες φορές το έχω προσπαθήσει να φαίνομαι όμορφη και χαλαρή σε ένα από τα πρώτα ραντεβού μαζί του?
Παρατήρησα κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση..με το ένα της χέρι άρχισε να παίζει με τα μαλλιά της..."Αυτό το κάνω μόνο εγώ σε τέτοιες περιπτώσεις"..σκέφτηκα..."και ναι..το μόνο που καταφέρνω είναι να φτάνω στο ραντεβού μου με κακοχτενισμένο μαλλί και άπειρο άγχος"Σε κάποια στιγμή σταμάτησε..λες και άκουσε την σκέψη μου...
Κοιτάζοντας ξανά το βλέμμα της, ανακάλυψα μεγάλες δόσεις ανασφάλειας και κάτι άλλο..κάτι που με έκανε να γυρίσω τα μάτια μου αλλού σαν να ντρέπομαι για την πολύωρη μου-αθώα-"παρακολούθηση".Μέσα σε αυτά τα καστανό-πράσινα μάτια υπήρχε μίσος...αλλά από αυτό το μίσος που εμφανίζεται σε όλους μας μετά από καιρό πόνου και ,κυρίως,έπειτα από απογοήτευση από ανθρώπους που για εμάς σήμαιναν...πολλά..σήμαιναν..τα ΠΑΝΤΑ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου