Ο χαμογελαστός σου κάφρος.

Ένας χαμογελαστός κάφρος, πάντα  στα μάτια μου φαντάζει  η ιδανική λύση. Να γελάς με κάθε κρύο αστείο που σου ήρθε στο μυαλό, να μη σε νοιάζει ποιος,πως,τι, που. Να πραγματεύεσαι τα πάντα με τον κυνισμό που τους αναλογεί, χωρίς να ενδιαφέρεσαι ιδιαίτερα για τις συνέπειες.

Ο νόμος του Μέρφυ παρά είναι ισχυρός για να απουσιάζει και να που κάπως μαγικά ο κάφρος σου γαμήθηκε ανεπανόρθωτα.Είναι ώρες που όλα είναι πολύ σοβαρά για να γελάς μαζί τους. Οι συνέπειες κάνουν ουρά. Τώρα που το σκέφτομαι ο νόμος του Μέρφυ ίσως δεν είναι παρά τα πρώιμα γεράματα, ή -ξέρωγω- η κοινωνία που μας έκανε σαν την μούρη της.

Και την κοινωνία πως την παλεύεις φίλε μου? Κάθεσαι εκεί ανίσχυρος και τρως ό,τι μασημένα σου προσφέρει ή λες ένα "γίολο-μανμου-αραξε"? Δυστυχώς κάνεις το πρώτο με μια δόση "ξέρεις εγώ, προσπάθησα, ξέρεις" να ξεχειλίζει.

Δεν είμαι καλή στους επιλόγους μα ο κάφρος έκανε φτερά, ενώ εσύ μέτραγες τα πρέπει σου, όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη.Μερικές φορές πρέπει απλά να δεχτείς ότι το χαμόγελο της colgate θα λείπει, ότι τα κρύα ανέκδοτα πάγωσαν και ότι οι γαμημένες συνέπειες είναι στη γωνία και σε περιμένουν. Άδικο ε? Συνήθισέ το!