Πόσο ρομαντικός ο τίτλος, θα σκεφτείς.
Πόσο δύσκολο είναι άραγε να σαπίσω στον ύπνο σε ψάθα στην παραλία και ξυπνήσω με λατρεμένη κόκκινη μύτη και εγκαύματα παντού, σκέφτομαι εγώ.
Πόσο gtp είμαστε όλοι συμπληρώνω και επιβεβαιώνω για άλλη μια φορά τις υποψίες σου για την κακία και την ζήλια που με δέρνει.
Γιατί τα shooting stars τα θυμόμαστε το κατακαλόκαιρο και κάνουμε όνειρα για ύπνους σε παραλίες και μπύρες και ευχές και χίλια δυο. Γκρινιάζουμε όταν δεν τα έχουμε, μα όταν τα έχουμε τα αφήνουμε να περνάνε έτσι χωρίς ένα...ουφ,αχ,ναιι- ουρλιαχτό. Και γι αυτό το ουφ,αχ,ναιιι ουρλιαχτό είναι που σήμερα σου γράφω για τα shooting stars. (Οκ ίσως επειδή από το πρωί τραγουδάω can-we-pretend-that-airplanes-in-the-night-sky-r-like-shooting-stars-i-can-really-use-a-wish-right-now-wish-right-now-wish-right-now αλλά μην δίνεις σημασία στις λεπτομέρειες)
Και αφού δεν κάνουμε το σωστό ουρλιαχτό, την σωστή στιγμή, ας ελπίσουμε στα shooting stars να καταφέρουν αυτό για το οποίο δεν πρόκειται να προσπαθήσουμε στιγμή εμείς και ας το βαφτίσουμε αυτό ρομαντισμό. Ω ναι, ρομαντισμό το λέτε αυτό, όλοι εσείς οι... ρομαντικοί.
Μα η λέξη αυτή ίσως να έχασε ξαφνικά το νόημα της, καθώς έγινε πασπαρτού της κάθε πληγωμένης σκυλομούρας που λίγο μετά τις βότκες και τον μαρτάκη, θυμήθηκε να ξαπλώσει στην άμμο, δίπλα στην ξαπλώστρα (ναι ναι αυτή πάνω στην οποία το ίδιο μεσημέρι παραλίγο να γλιστρήσει από τα λάδια), να κάνει μια ευχή και ένα αχ ξενέρωτο, ενώ ένα ρημαδιασμένο αστέρι είπε να πέσει.
Στερεότυπα και προκαταλήψεις θα σκεφτείς, περίσσια ,επαναλαμβανόμενη κακία θα προσθέσω με την σειρά μου. Όχι για την κοπέλα με τα λάδια και τις διαφορετικές μουσικές προτιμήσεις...μα για εκείνο το ξενέρωτο. Σιχαίνομαι τις ξενέρωτες ευχές, τους ξενέρωτους ανθρώπους, αυτούς που δεν προσπαθούν, κάθονται ξαπλωμένοι στην άμμο περιμένοντας ένα αστέρι να τους ξελασπώσει.
Αυτούς μισώ, όχι τους ρομαντικούς, όχι τα shooting stars, αυτούς και την μαγική τους ικανότητα ,να κάνουν όλα όσα θα έπρεπε να ήταν πολύχρωμα..μονόχρωμα. Δεν τους ζηλεύω, ακόμα και αν μπορούν να είναι ξαπλωμένοι σε παραλία όσο εγώ blogάρω λιώνοντας στην ζέστη.
Κάποια πράγματα πρέπει να τα κάνεις σωστά,φίλε, ακόμα και αν περιλαμβάνουν παραλίες,ευχές και shooting stars.
Πόσο gtp είμαστε όλοι συμπληρώνω και επιβεβαιώνω για άλλη μια φορά τις υποψίες σου για την κακία και την ζήλια που με δέρνει.
Γιατί τα shooting stars τα θυμόμαστε το κατακαλόκαιρο και κάνουμε όνειρα για ύπνους σε παραλίες και μπύρες και ευχές και χίλια δυο. Γκρινιάζουμε όταν δεν τα έχουμε, μα όταν τα έχουμε τα αφήνουμε να περνάνε έτσι χωρίς ένα...ουφ,αχ,ναιι- ουρλιαχτό. Και γι αυτό το ουφ,αχ,ναιιι ουρλιαχτό είναι που σήμερα σου γράφω για τα shooting stars. (Οκ ίσως επειδή από το πρωί τραγουδάω can-we-pretend-that-airplanes-in-the-night-sky-r-like-shooting-stars-i-can-really-use-a-wish-right-now-wish-right-now-wish-right-now αλλά μην δίνεις σημασία στις λεπτομέρειες)
Και αφού δεν κάνουμε το σωστό ουρλιαχτό, την σωστή στιγμή, ας ελπίσουμε στα shooting stars να καταφέρουν αυτό για το οποίο δεν πρόκειται να προσπαθήσουμε στιγμή εμείς και ας το βαφτίσουμε αυτό ρομαντισμό. Ω ναι, ρομαντισμό το λέτε αυτό, όλοι εσείς οι... ρομαντικοί.
Μα η λέξη αυτή ίσως να έχασε ξαφνικά το νόημα της, καθώς έγινε πασπαρτού της κάθε πληγωμένης σκυλομούρας που λίγο μετά τις βότκες και τον μαρτάκη, θυμήθηκε να ξαπλώσει στην άμμο, δίπλα στην ξαπλώστρα (ναι ναι αυτή πάνω στην οποία το ίδιο μεσημέρι παραλίγο να γλιστρήσει από τα λάδια), να κάνει μια ευχή και ένα αχ ξενέρωτο, ενώ ένα ρημαδιασμένο αστέρι είπε να πέσει.
Στερεότυπα και προκαταλήψεις θα σκεφτείς, περίσσια ,επαναλαμβανόμενη κακία θα προσθέσω με την σειρά μου. Όχι για την κοπέλα με τα λάδια και τις διαφορετικές μουσικές προτιμήσεις...μα για εκείνο το ξενέρωτο. Σιχαίνομαι τις ξενέρωτες ευχές, τους ξενέρωτους ανθρώπους, αυτούς που δεν προσπαθούν, κάθονται ξαπλωμένοι στην άμμο περιμένοντας ένα αστέρι να τους ξελασπώσει.
Αυτούς μισώ, όχι τους ρομαντικούς, όχι τα shooting stars, αυτούς και την μαγική τους ικανότητα ,να κάνουν όλα όσα θα έπρεπε να ήταν πολύχρωμα..μονόχρωμα. Δεν τους ζηλεύω, ακόμα και αν μπορούν να είναι ξαπλωμένοι σε παραλία όσο εγώ blogάρω λιώνοντας στην ζέστη.
Κάποια πράγματα πρέπει να τα κάνεις σωστά,φίλε, ακόμα και αν περιλαμβάνουν παραλίες,ευχές και shooting stars.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου