Μέσα σε εκλογές, exit polls και άπειρη ανύπαρκτη αντισυμβατικότητα να τρέχει προς κάθε κατεύθυνση, σκέφτηκα μετά από καιρό απραξίας, να γράψω για κάτι άσχετο (όπως σε έχω συνηθίσει άλλωστε). Κάτι από την λατρεμένη σφαίρα του ρομαντισμού που πασχίζεις να καταλάβεις και δεν τα καταφέρνεις ποτέ. Κάτι λιγότερο λογικό και περισσότερο παράλογο που συνεχίζει όμως, να απασχολεί αρκετούς εγκεφάλους τριγύρω. Όχι, δυστυχώς δεν έχει ούτε δράκους, ούτε κάστρα..,ανθρώπους μόνο..απλούς ανθρώπους. (συγκρατώ.δάκρυ)
Είναι μερικές φορές, που αναρωτιόμαστε γιατί να μην είναι όλα όσο εύκολα ήταν όταν ήμασταν παιδιά. Λιγότερος φόβος, όλα πιο εύκολα, χαμόγελο γιατί κάποιος- κάπου-κάποτε μας χαμογέλασε, μπαλόνια, χρώματα , κακό (το λευκοσοκολατάκι το βλέπω προς Δαφνί σιγά σιγά). Μα ακόμα και όταν τα σκεφτόμαστε αυτά, λέμε ένα "Έλα μωρέ ακόμα παιδιά είμαστε" και το κλείνουμε το θεματάκι, μη τυχόν και το μυαλό πάρει καμία πάρα πάνω στροφή και δεν ξέρουμε πως να το σταματήσουμε.
Και δεν διαφωνώ απόλυτα μαζί σου, μερικές φορές οι υπεραναλύσεις είναι αυτές που κάνουν την μαγεία να χαλάει. ( δάσκαλε που δίδασκες- the definition ) Μα, εγώ, εδώ, επιμένω να αναρωτιέμαι γιατί δεν είναι όλα a piece of cake, as easy as a pie και πρέπει να προσπαθήσεις για να αξίζει κάτι, γιατί έτσι λένε οι μπουνιές και οι κλωτσιές...ό,τι αξίζει πονά και είναι δύσκολο.(εχς ξεφύγ)
Δεν έχω αποφασίσει (δεν παίρνω αποφάσεις, σε κάθε άρθρο το καταλαβαίνεις) αν έχουν δίκιο τελικά, ή αν απλά προσπαθούμε να βαφτίσουμε καλό ό,τι είναι δύσκολο. Αλλά μωρέ παιδιά, δεν θα έπρεπε να είναι δύσκολα τα πράγματα που σε κάνουν να χαμογελάς, θα έπρεπε να ήταν όπως τότε, μπαλόνια , χρώματα, κακό (έκλεισα δωμάτιο..όλα καλά).
Ακόμα και αν ξέρω ότι τα περισσότερα είναι δύσκολα εκεί έξω, θέλω να πιστεύω ότι θα υπάρχουν πάντα κάποια που να τα κάνουν όλα απλά. Και ναι, είναι η ώρα που πρέπει κάποιος να μου πει να ξυπνήσω, να open my eyes και να σταματήσω να διαβάζω μια Bukowski και μια Bronte, γιατί η κυκλοθυμία μου έχει γίνει απείρως κουραστική.
Αλλά στο κάτω κάτω, μπορείς να αναρωτηθείς και για το αν υπάρχει κάτι που να τα κάνει όλα a piece of cake (με γάλα ε?ε?ε?). Κ' αν δεν υπάρχει , ξέρω 'γω....μπορείς να ζηλέψεις με πάθος το κοριτσάκι με το μπαλόνι και το μαλλί της γριάς στο επόμενο πανηγύρι, αυτό που αγαπάει όλο τον κόσμο και ξερένεται στον ύπνο σε άσπρη πλαστική καρέκλα , ακόμα και αν τα ηχεία παίζουν τα καγκέλια.
Είναι μερικές φορές, που αναρωτιόμαστε γιατί να μην είναι όλα όσο εύκολα ήταν όταν ήμασταν παιδιά. Λιγότερος φόβος, όλα πιο εύκολα, χαμόγελο γιατί κάποιος- κάπου-κάποτε μας χαμογέλασε, μπαλόνια, χρώματα , κακό (το λευκοσοκολατάκι το βλέπω προς Δαφνί σιγά σιγά). Μα ακόμα και όταν τα σκεφτόμαστε αυτά, λέμε ένα "Έλα μωρέ ακόμα παιδιά είμαστε" και το κλείνουμε το θεματάκι, μη τυχόν και το μυαλό πάρει καμία πάρα πάνω στροφή και δεν ξέρουμε πως να το σταματήσουμε.
Και δεν διαφωνώ απόλυτα μαζί σου, μερικές φορές οι υπεραναλύσεις είναι αυτές που κάνουν την μαγεία να χαλάει. ( δάσκαλε που δίδασκες- the definition ) Μα, εγώ, εδώ, επιμένω να αναρωτιέμαι γιατί δεν είναι όλα a piece of cake, as easy as a pie και πρέπει να προσπαθήσεις για να αξίζει κάτι, γιατί έτσι λένε οι μπουνιές και οι κλωτσιές...ό,τι αξίζει πονά και είναι δύσκολο.(εχς ξεφύγ)
Δεν έχω αποφασίσει (δεν παίρνω αποφάσεις, σε κάθε άρθρο το καταλαβαίνεις) αν έχουν δίκιο τελικά, ή αν απλά προσπαθούμε να βαφτίσουμε καλό ό,τι είναι δύσκολο. Αλλά μωρέ παιδιά, δεν θα έπρεπε να είναι δύσκολα τα πράγματα που σε κάνουν να χαμογελάς, θα έπρεπε να ήταν όπως τότε, μπαλόνια , χρώματα, κακό (έκλεισα δωμάτιο..όλα καλά).
Ακόμα και αν ξέρω ότι τα περισσότερα είναι δύσκολα εκεί έξω, θέλω να πιστεύω ότι θα υπάρχουν πάντα κάποια που να τα κάνουν όλα απλά. Και ναι, είναι η ώρα που πρέπει κάποιος να μου πει να ξυπνήσω, να open my eyes και να σταματήσω να διαβάζω μια Bukowski και μια Bronte, γιατί η κυκλοθυμία μου έχει γίνει απείρως κουραστική.
Αλλά στο κάτω κάτω, μπορείς να αναρωτηθείς και για το αν υπάρχει κάτι που να τα κάνει όλα a piece of cake (με γάλα ε?ε?ε?). Κ' αν δεν υπάρχει , ξέρω 'γω....μπορείς να ζηλέψεις με πάθος το κοριτσάκι με το μπαλόνι και το μαλλί της γριάς στο επόμενο πανηγύρι, αυτό που αγαπάει όλο τον κόσμο και ξερένεται στον ύπνο σε άσπρη πλαστική καρέκλα , ακόμα και αν τα ηχεία παίζουν τα καγκέλια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου