Εγώ θέλω να ξυπνήσω και να βρίσκομαι στο fight club.Αλλά, μερικές από εσάς κάνετε όνειρα με superheroes και ακούτε daughtry(γουάαατ),οπότε θα ασχοληθώ για μερικές παραγράφους ,μαζί σας. Όχι δεν θα διαφωνήσω με την γενική ανάγκη για superheroes στην ζωή μας,δεν περιμένω όμως τον superman, (σε κάτι πιο γήινο, πιο Σταρκ-superhero δεν θα έλεγα και όχι.)
Γιατί μωρέ παιδιά, το τέλειο τι να το κάνεις? (οκ,παίζει να γελάτε μαζί μου, αλλά αλήθεια i dont give a shit). Τα βρίσκεις με τον superman, τον μοιράζεσαι με την Σωτηρία (του κόσμου ντεε), προσπαθείς να φοράς κάτι να ταιριάζει με την μπλε ηλεκτρίκ κιτς στολή του.Και? Αναρωτιέμαι για το αν ο superman θα μπορεί να σε κάνει να γελάς με βλακειούλες, ή αν απλά θα σε κάνει να πλήττεις από την απαράμιλλη τελειότητα του.
Ίσως φτάσεις στο σημείο να τραγουδάς το "what about now" (Daughtry πάλι?νταφακ) και να ψάχνεις έναν άνδρα λιγότερο τέλειο, με λιγότερους κοιλιακούς, που να μην θέλει να σώσει τον κόσμο κάθε φορά που βγαίνετε να φάτε σουβλάκι.Γιατί? Γιατί το τέλειο γαμάει μέχρι να το αποκτήσεις, γιατί υπάρχει στο μυαλό σου μέχρι να καταλάβεις ότι δεν υπάρχει.Μα κυρίως γιατί ο καφές ήταν πολύ δυνατός και δεν ξέρω τι γράφω.
Ενώ αν σου κάτσει ο Ironman, ξέρεις ότι η φάση θα είναι λιγότερο τέλεια.Θα εξαφανίζεται στο lab του, θα κάνεις μισή ώρα να του βγάλεις την στολή,θα υπάρχει ενδιαφέρον αδερφάκι μου. Για άλλη μια φορά οι παρομοιώσεις μου είναι τραγικές, αλλά κάνε λίγο ότι καταλαβαίνεις τι εννοώ, έρχονται άγιες μέρες,λαμπάδες,αυγά,αρνιά, τριγλυκερίδια,χοληστερίνη και όλα τα καλά. Ο Ironman ως imperfectly perfect γκόμενος θα σου χαλάσει την φάση?
Και αφού λύσαμε το πρόβλημα των κοριτσιών που ακούνε Daughtry, (που δεν λύνεται, αλλά ας είμαι καλή μαζί τους), πάμε και στο δικό μου (που επίσης δεν λύνεται). Επιμένοντας να έχω ως imperfectly perfect γκόμενο στο μυαλό μου, τον ironman, το τελευταίο διάστημα σκέφτομαι ότι θα πρέπει το fight club να γίνει επιτέλους πραγματικότητα. Είναι απίστευτη η αδιαφορία εκεί έξω, υπάρχουν ειλικρινά στιγμές που μερικοί άνθρωποι δίπλα μου, νομίζω ότι βγήκαν από κακή χολλυγουντινή ταινία με zombies. Αργοκίνητοι, σε έναν δικό τους άδειο κόσμο, έχουν να χαμογελάσουν από την επανάσταση του '21.
Και το πρόβλημα μου δεν είναι που "ζουν" έτσι, αλλά ότι υπάρχει περίπτωση να γίνω κ εγώ. Λέτε να μεταδίδονται με απλή επαφή ή να πρέπει να με δαγκώσουν? Μήπως το fight club θα τους ξυπνούσε? Μωρέ Ironman, τι σκατά γράφω βραδιάτικα? Τουλάχιστον ακούω AΥΤΟ και όχι daughtry...
Γιατί μωρέ παιδιά, το τέλειο τι να το κάνεις? (οκ,παίζει να γελάτε μαζί μου, αλλά αλήθεια i dont give a shit). Τα βρίσκεις με τον superman, τον μοιράζεσαι με την Σωτηρία (του κόσμου ντεε), προσπαθείς να φοράς κάτι να ταιριάζει με την μπλε ηλεκτρίκ κιτς στολή του.Και? Αναρωτιέμαι για το αν ο superman θα μπορεί να σε κάνει να γελάς με βλακειούλες, ή αν απλά θα σε κάνει να πλήττεις από την απαράμιλλη τελειότητα του.
Ίσως φτάσεις στο σημείο να τραγουδάς το "what about now" (Daughtry πάλι?νταφακ) και να ψάχνεις έναν άνδρα λιγότερο τέλειο, με λιγότερους κοιλιακούς, που να μην θέλει να σώσει τον κόσμο κάθε φορά που βγαίνετε να φάτε σουβλάκι.Γιατί? Γιατί το τέλειο γαμάει μέχρι να το αποκτήσεις, γιατί υπάρχει στο μυαλό σου μέχρι να καταλάβεις ότι δεν υπάρχει.Μα κυρίως γιατί ο καφές ήταν πολύ δυνατός και δεν ξέρω τι γράφω.
Ενώ αν σου κάτσει ο Ironman, ξέρεις ότι η φάση θα είναι λιγότερο τέλεια.Θα εξαφανίζεται στο lab του, θα κάνεις μισή ώρα να του βγάλεις την στολή,θα υπάρχει ενδιαφέρον αδερφάκι μου. Για άλλη μια φορά οι παρομοιώσεις μου είναι τραγικές, αλλά κάνε λίγο ότι καταλαβαίνεις τι εννοώ, έρχονται άγιες μέρες,λαμπάδες,αυγά,αρνιά, τριγλυκερίδια,χοληστερίνη και όλα τα καλά. Ο Ironman ως imperfectly perfect γκόμενος θα σου χαλάσει την φάση?
Και αφού λύσαμε το πρόβλημα των κοριτσιών που ακούνε Daughtry, (που δεν λύνεται, αλλά ας είμαι καλή μαζί τους), πάμε και στο δικό μου (που επίσης δεν λύνεται). Επιμένοντας να έχω ως imperfectly perfect γκόμενο στο μυαλό μου, τον ironman, το τελευταίο διάστημα σκέφτομαι ότι θα πρέπει το fight club να γίνει επιτέλους πραγματικότητα. Είναι απίστευτη η αδιαφορία εκεί έξω, υπάρχουν ειλικρινά στιγμές που μερικοί άνθρωποι δίπλα μου, νομίζω ότι βγήκαν από κακή χολλυγουντινή ταινία με zombies. Αργοκίνητοι, σε έναν δικό τους άδειο κόσμο, έχουν να χαμογελάσουν από την επανάσταση του '21.
Και το πρόβλημα μου δεν είναι που "ζουν" έτσι, αλλά ότι υπάρχει περίπτωση να γίνω κ εγώ. Λέτε να μεταδίδονται με απλή επαφή ή να πρέπει να με δαγκώσουν? Μήπως το fight club θα τους ξυπνούσε? Μωρέ Ironman, τι σκατά γράφω βραδιάτικα? Τουλάχιστον ακούω AΥΤΟ και όχι daughtry...
Φαντάσου όμως τον κυρ Τονυ να ξυπνάει σε μια ασπρόμαυρη βερσιον του Μαρβελικού σύμπαντος του που να μοιάζει λίγο περισσότερο με την εποχή του πατέρα του και του Καπετάνιου (αυτουνού με την ασπίδα και τα αμερικάνικα μποξεράκια ντε), όπου ζητάει από τον Jarvis λίγο καφέ και μια λίστα κάπως σαν αυτήν (http://www.kasetophono.com/2014/09/jazz-and-coffee.html). Τι να του κάνει ο κυριος Κεντ;
ΑπάντησηΔιαγραφήΓι αυτή την λίστα και τον καφέ ,μόνο, έχω την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα με κάνουν και εμένα superhero (πάντα μου έλειπε μια χαζούλα nerdy κοκκινομάλλα που ακούει ροκ από την λεγεώνα)Tι να μου κάνει ο κύριος Κεντ ε? Thanks for reading :)
ΔιαγραφήΑυτό που βλέπω καθημερινά είναι ότι οι nerdy κοκκινομάλλες, καλή ώρα, και οι nerdy guys (όχι τα χιπστερια) κουβαλανε τους superheroes μέσα τους... Εμείς αποτελούμε τη λεγεώνα του σύμπαντος μας καθώς κάποιος πρέπει να αναλάβει το ρόλο που επιτελούν εκείνοι στα μαρβελικα και στα dc σύμπαντα ;)
Διαγραφή