Αλάνθαστος.

    Ο άνδρας της ζωής μου. Όχι δεν κάνω πλάκα, ο κύριος που τραγουδάει από πάνω είναι. Που έγραψε στο τελευταίο του cd αυτό το song, έτσι για να μου θυμίσει γιατί τον αγαπάω τόσο κ για να τον αγαπήσω λίιιιγακι παραπάνω. Το καλύτερο τραγούδι από το lighting bolt , κατά την-όχι και τόσο- ταπεινή μου γνώμη, σίγουρα το τραγούδι με τους πιο...επίκαιρους στίχους.

  Γιατί όσο και αν δεν το παραδέχεσαι, έχεις και εσύ κάτι μέσα σου που προσπαθεί χρόνια τώρα να σε πείσει ότι είσαι αλάνθαστος. Είναι αυτό που σε κάνει να δικαιολογείς την κάθε μια βλακεία σου, κατηγορώντας τον διπλανό σου, το στραβό το κλίμα και τον ανάδρομο τον Ερμή. Είναι αυτό το στοιχείο μωρέ, που σε κάνει λίγο περισσότερο μαλάκα?

  Μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις.Για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε, πίνουμε μαζί και τραγουδάμε (δεν πάμε καλά επίσης). Και μεταξύ μας, δεν είναι κακό να πιστεύουμε κάποιες στιγμές στην ζωή μας ότι είμαστε αλάνθαστοι, χρειάζεται, βοηθάει να είμαστε πιο δυνατοί. Αλλά όχι, μην μείνεις και εσύ έτσι για πάντα.Μην.

  Γιατί τα λάθη είναι για τους ανθρώπους και οι άνθρωποι για τα λάθη, γιατί μερικές φορές είναι πολύ ωραία να καταλαβαίνεις που την έκανες την βλακεία, να κατεβάζεις το βλέμμα, μα να συνεχίζεις να προχωράς. Και που ξέρεις, μπορεί την επόμενη φορά η βλακεία να μην γίνει. Μα κυρίως κοίτα γύρω σου, πόσοι από αυτούς του "αλάνθαστους" βρήκαν άλλους "αλάνθαστους" να κάνουν παρέα.Ένας?Δυο?Μήπως κανείς?

  Μα σε αυτούς τραγουδάμε με τον Eddie..."Keep on locking your doors. Keep on building your floors. Keep on just as before" Γιατί δεν έμεινε τίποτε άλλο να τους τραγουδήσουμε..εμείς..που κάνουμε τα λάθη.