Κάπως έτσι...

     Είναι συγκλονιστικό το πόσο εύκολο μου είναι να δικαιολογώ τους ανθρώπους δίπλα μου.Σχεδόν όσο δύσκολα δικαιολογώ τον ίδιο μου τον εαυτό.Ζήτησε μου να σου πω..ένα άτομο που να μισώ, που να μην έχω αθωώσει στο πίσω μέρος του μυαλού μου και  θα κάθομαι επί ώρες με μανία να βρω ένα... Έστω ένα, για να απαλλαγώ οριστικά από την ηλιθιότητα της καλοσύνης.

     Στιγμές σαν και αυτή ,  παύω να είμαι  καλή σε αυτό το βασανιστικό, που τόσο λέτε ότι μου ταιριάζει. Τα "ε δεν τρέχει και τίποτα" βγαίνουν με δυσκολία και κάπως έτσι αναρωτιέμαι τι συμβαίνει. Αποτυχία ακόμα και το καλοσυνάτο κοριτσάκι που ακούει "κουλά" στα ακουστικά του και διαβάζει ακόμα πιο "κουλά" στα βιβλία του.

    Και τώρα τι?Χμμ..γίνεσαι η κυνική κακιά ή παραμένεις αυτό που λατρεύεις να μισείς, κάθε φορά που κοιτάζεις τριγύρω?Δεν ξέρω, η αλήθεια είναι,  τα δικά σας παρόμοια ηθικά διλήμματα, στα δικά μου όμως, δεν είμαι διατεθειμένη να υποδυθώ  κάτι που δεν είμαι.

   Πες το βλακεία, πες το αδυναμία, αλλά δεν θα με άντεχα ούτε στιγμή. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει να πληγώνω και να πληγώνομαι από την αφόρητη ηλίθια αφέλεια μου...είναι τόσο όμορφα να μπορείς να δικαιολογείς τις ενέργειες κάποιου, να μπαίνεις έστω στην θέση του, για 2 λεπτά...και ας μην έχει ουσιαστική σημασία.

  Ακόμα πιο όμορφο , όμως, είναι να μπορείς να λες την δική σου αλήθεια  στον εαυτό σου και να νιώθεις όμορφα. Εκεί, ακόμα και αν είσαι μόνος, με λίγα τυπωμένα χαρτιά μπροστά σου και μια κάποια μορφή καφεΐνης σε κούπα....χωρίς να μιλάς, χωρίς να δικαιολογείς, χωρίς να προσπαθείς να είσαι ότι δεν θέλεις. Κάπως έτσι...
                                                 ...δεν σε νοιάζει πια τι δείχνεις.