Και κάπως έτσι, μαζί με τις ξαπλώστρες στοιβάχτηκαν και τα καλοκαιρινά -σχεδόν ουτοπικά- όνειρα σας.(κ ας η ζέστη είναι ακόμη εδώ)Και λέω σας γιατί εγώ τέτοιες ουτοπίες δημιουργώ στο μυαλό μου συνήθως την περίεργη εποχή που είμαστε έτοιμοι (?) να υποδεχτούμε.Λίγο τα φύλλα, λίγο οι βροχές, νιώθεις ότι είσαι σε ταινία του Ingmar Bergman, μόνο που βλέπεις τους σκουπιδοντενεκέδες να ξεχειλίζουν και ξανα θυμάσαι ότι είσαι στο Ελλάντα. Ε και κάπως έτσι συνηθισμένη από το καλοκαίρι, σκέφτεσαι ότι θα ήταν ρομαντικό να έβρεχε..μέχρι που σκότωσες τον διπλανό με την ομπρέλα.
Μα σήμερα ήθελα να το κάνω λυρικό το κείμενο, όπως αυτά που γράφω κάθε αρχή του φθινοπώρου, δεν βλέπω να τα καταφέρνω, ίσως γιατί τίποτα δεν θυμίζει φθινόπωρο, εκτός από τα νεύρα και την κλεισούρα,ίσως γιατί σκέφτομαι ακόμα παραλίες.
Ίσως απλά γιατί το καλοκαίρι είναι ακόμα εδώ.Στο περιβάλλον, γιατί από την ζωή μου η αληθινή του σημασία έχει "χαλάσει".Λίγο η εξεταστική, λίγο οι αποτυχίες, λίγο η γκρίνια, βρε αδερφέ, πάει χάλασε το ωραίο σκηνικό. Όσο για την "τριγύρω" κατάσταση? Να ναι καλά οι σειρές,το μπάσκετ και οι άγνωστοι φίλοι μας, οι φανταστικοί φίλοι μας και οι τοίχοι.
Γιατί κάνω χρήση και των πέντε αυτών "τεχνικών" τελευταία. Ίσως επειδή οι υπόλοιποι έχουν τα ίδια προβλήματα με εμένα και χειρότερα, γιατί ο απεριόριστος χρόνος και η ξεγνοιασιά του καλοκαιριού έγιναν άγχος και βιασύνη. Και που λες οι άγνωστοι φίλοι και οι τοίχοι και το μπάσκετ και οι σειρές σε κάνουν να ξεχνιέσαι όταν οι άλλοι λείπουν.
Μα ακόμα και όταν δεν λείπουν. Είναι ωραία να νιώθεις λίγο ότι είσαι κάτι άλλο, να χαίρεσαι για μια χαζομάρα, να μειώνεται λίγο η βαρεμάρα σου.Ή είναι κακό?
Και εκτός από την παραπάνω κατάσταση, είναι η φάση που σκέφτομαι ταξίδια, όχι για μια βδομάδα, για χρόνια ολόκληρα.Να φύγω βρε παιδί μου,να πάρω ένα τρένο να με πάει κάπου με χιόνι, να ξέρουν μόνο λίγοι που θα πάω, να τραβήξω εκατοντάδες φωτογραφίες λες και πάω διακοπές, μα να μείνω εκεί μέχρι να βαρεθώ.
Σενάρια επιστημονικής φαντασίας, σε κλίμακα Del Toro, σκέφτεσαι. Μα ποιος ξέρει ίσως σε λίγο καιρό τέτοια εποχή να μοιάζουν αλήθινα. Προς το παρόν ας γκρινιάξω, ας βαρεθώ και ας χαρώ για τους φανταστικούς φίλους και την πορτοκαλί θεά(γιατί σε άλλο χρώμα δεν μας βρίσκεται).
Μα σήμερα ήθελα να το κάνω λυρικό το κείμενο, όπως αυτά που γράφω κάθε αρχή του φθινοπώρου, δεν βλέπω να τα καταφέρνω, ίσως γιατί τίποτα δεν θυμίζει φθινόπωρο, εκτός από τα νεύρα και την κλεισούρα,ίσως γιατί σκέφτομαι ακόμα παραλίες.
Ίσως απλά γιατί το καλοκαίρι είναι ακόμα εδώ.Στο περιβάλλον, γιατί από την ζωή μου η αληθινή του σημασία έχει "χαλάσει".Λίγο η εξεταστική, λίγο οι αποτυχίες, λίγο η γκρίνια, βρε αδερφέ, πάει χάλασε το ωραίο σκηνικό. Όσο για την "τριγύρω" κατάσταση? Να ναι καλά οι σειρές,το μπάσκετ και οι άγνωστοι φίλοι μας, οι φανταστικοί φίλοι μας και οι τοίχοι.
Γιατί κάνω χρήση και των πέντε αυτών "τεχνικών" τελευταία. Ίσως επειδή οι υπόλοιποι έχουν τα ίδια προβλήματα με εμένα και χειρότερα, γιατί ο απεριόριστος χρόνος και η ξεγνοιασιά του καλοκαιριού έγιναν άγχος και βιασύνη. Και που λες οι άγνωστοι φίλοι και οι τοίχοι και το μπάσκετ και οι σειρές σε κάνουν να ξεχνιέσαι όταν οι άλλοι λείπουν.
Μα ακόμα και όταν δεν λείπουν. Είναι ωραία να νιώθεις λίγο ότι είσαι κάτι άλλο, να χαίρεσαι για μια χαζομάρα, να μειώνεται λίγο η βαρεμάρα σου.Ή είναι κακό?
Και εκτός από την παραπάνω κατάσταση, είναι η φάση που σκέφτομαι ταξίδια, όχι για μια βδομάδα, για χρόνια ολόκληρα.Να φύγω βρε παιδί μου,να πάρω ένα τρένο να με πάει κάπου με χιόνι, να ξέρουν μόνο λίγοι που θα πάω, να τραβήξω εκατοντάδες φωτογραφίες λες και πάω διακοπές, μα να μείνω εκεί μέχρι να βαρεθώ.
Σενάρια επιστημονικής φαντασίας, σε κλίμακα Del Toro, σκέφτεσαι. Μα ποιος ξέρει ίσως σε λίγο καιρό τέτοια εποχή να μοιάζουν αλήθινα. Προς το παρόν ας γκρινιάξω, ας βαρεθώ και ας χαρώ για τους φανταστικούς φίλους και την πορτοκαλί θεά(γιατί σε άλλο χρώμα δεν μας βρίσκεται).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου