Τις βαλίτσες τις παράτησα στο σαλόνι,μόνο την φωτογραφική, και την κορνίζα μας έβγαλα από την τσάντα.Ποιά φωτογραφία να διαλέξω?Γιατί να πρέπει να είναι μια?Γιατί να μην γίνεται να βάλω εσένα,την άβολη ξαπλώστρα που σου είχε σπάσει τα νεύρα και όλα εκείνα τα αστέρια που έπεφταν και εμείς ,σαν παιδιά, κάναμε ευχές(χωρίς τα κουνούπια)?
Πόσο σπαστικό να σε ρωτάν πως πέρασες?Το χαμογελό σου τα λέει όλα,πόσο μάλλον το λυπημένο βλέμμα που γύρισες πίσω.Πώς γίνεται να μην το βλέπουν?Άντε αφού δεν το βλέπετε να σας πω...Για εσάς που το καλοκαίρι είναι ενδιάμεσο δύο δύσκολων χειμώνων,ένα θα σας πω..μπορεί να ήθελα παραπάνω αλλά είμαι σίγουρη ότι όλα αυτά που "πήρα" φτάνουν για τον χειμώνα που έρχεται.Όσο για εσάς που βλέπετε τον χειμώνα ενδιάμεσο δύο καλοκαιριών...δεν έχω τίποτα να σας πω...#show me the way.
Δεν είναι τόσο δύσκολο να διαλέξω μια φωτογραφία,ξανασκέφτομαι,όποια και να είναι τα ίδια πράγματα θα μας θυμίζει...και ελπίζω να χαμογελάς και εσύ.Και αν νομίζεις ότι θα σου πω πόσο υπέροχα ήταν όλα πλανάσαι πλάνην οικτρά.Τα κρατάω για εμένα αυτά (εγωιστικό γουρούνι,θα σκέφτεσαι)...θα σου πω όμως τι έμαθα από αυτες τις διακοπές...
Το άδειο σπίτι,δεν λέω,επιδεινώνει την απουσία,αλλά όσο και γεμάτο να ήταν ,το πως νιώθω τώρα ελάχιστα θα το ημέρευε.Είναι ωραία πάντως να ξυπνάς και να έχεις δίπλα ό,τι ακριβώς θες,να γελάς όταν γελάει,να τον αφήνεις να βάζει τα πράγματα του στην τσάντα σου,να χαίρεσαι που μαγειρεύεις γιατί ξέρεις ότι όσο χάλια και να είναι θα σε πάρει αγκαλιά μετά και θα σου πει 'γεια στα χέρια σου,μα..περισσότερο απ όλα να βυθίζεται στο βιβλίο του,να κάνεις γκρίνιες ότι δεν σου δίνει σημασία αλλά να λατρεύεις το πως τα μάτια του κουνιούνται ενώ διαβάζει τις γραμμές ακόμα και τον τρόπο που γελάει όταν ο Tyrion λέει τις ατάκες του.
Άραγε η μικροκατάθλιψη μετά τις διακοπές είναι λευκοσοκολατ-ικο φαινόμενο ή νιώθεις το ίδιο?Όπως και να 'χει το πράγμα...υπέροχα ήταν και φέτος,άσε που βρήκα και το χαμμένο δακτυλίδι μου...(αν κάτι δεν πιστέψεις ότι το έχεις χάσει,στο τέλος το βρίσκεις...)
Πόσο σπαστικό να σε ρωτάν πως πέρασες?Το χαμογελό σου τα λέει όλα,πόσο μάλλον το λυπημένο βλέμμα που γύρισες πίσω.Πώς γίνεται να μην το βλέπουν?Άντε αφού δεν το βλέπετε να σας πω...Για εσάς που το καλοκαίρι είναι ενδιάμεσο δύο δύσκολων χειμώνων,ένα θα σας πω..μπορεί να ήθελα παραπάνω αλλά είμαι σίγουρη ότι όλα αυτά που "πήρα" φτάνουν για τον χειμώνα που έρχεται.Όσο για εσάς που βλέπετε τον χειμώνα ενδιάμεσο δύο καλοκαιριών...δεν έχω τίποτα να σας πω...#show me the way.
Δεν είναι τόσο δύσκολο να διαλέξω μια φωτογραφία,ξανασκέφτομαι,όποια και να είναι τα ίδια πράγματα θα μας θυμίζει...και ελπίζω να χαμογελάς και εσύ.Και αν νομίζεις ότι θα σου πω πόσο υπέροχα ήταν όλα πλανάσαι πλάνην οικτρά.Τα κρατάω για εμένα αυτά (εγωιστικό γουρούνι,θα σκέφτεσαι)...θα σου πω όμως τι έμαθα από αυτες τις διακοπές...
Το άδειο σπίτι,δεν λέω,επιδεινώνει την απουσία,αλλά όσο και γεμάτο να ήταν ,το πως νιώθω τώρα ελάχιστα θα το ημέρευε.Είναι ωραία πάντως να ξυπνάς και να έχεις δίπλα ό,τι ακριβώς θες,να γελάς όταν γελάει,να τον αφήνεις να βάζει τα πράγματα του στην τσάντα σου,να χαίρεσαι που μαγειρεύεις γιατί ξέρεις ότι όσο χάλια και να είναι θα σε πάρει αγκαλιά μετά και θα σου πει 'γεια στα χέρια σου,μα..περισσότερο απ όλα να βυθίζεται στο βιβλίο του,να κάνεις γκρίνιες ότι δεν σου δίνει σημασία αλλά να λατρεύεις το πως τα μάτια του κουνιούνται ενώ διαβάζει τις γραμμές ακόμα και τον τρόπο που γελάει όταν ο Tyrion λέει τις ατάκες του.
Άραγε η μικροκατάθλιψη μετά τις διακοπές είναι λευκοσοκολατ-ικο φαινόμενο ή νιώθεις το ίδιο?Όπως και να 'χει το πράγμα...υπέροχα ήταν και φέτος,άσε που βρήκα και το χαμμένο δακτυλίδι μου...(αν κάτι δεν πιστέψεις ότι το έχεις χάσει,στο τέλος το βρίσκεις...)
Good Post
ΑπάντησηΔιαγραφήBlogger Template