Εκείνα τα λεπτά που είσαι εσύ και ο εαυτός σου σε ένα δωμάτιο,σε ένα δρόμο,σε μια πλατεία,που δεν υπάρχει τίποτα να σου αποσπάσει την προσοχή σου από εσένα...πώς νιώθεις?πως θα ήθελες να νιώθεις?
Τα λεπτά μπορεί να είναι ώρες...θες να φύγεις από 'κει ή νιώθεις άνετα?
Σου έχω γράψει για αρκετές σχέσεις που δημιουργούμε,για δεσμούς που μας κρατάνε εδώ..ξέχασα τον σημαντικότερο όμως.Η σχέση που δημιουργούμε με τον εαυτό μας,ο τρόπος που του συμπεριφερόμαστε είναι αυτός που επηρεάζει και οδηγεί στην επιτυχία όλες τις άλλες.
Σου ακούγεται ίσως εγωιστικό να φέρεσαι πρώτα καλά στον εαυτό σου και μετά σε όλους τους άλλους.Στα πλαίσια που εγώ το εννοώ δεν είναι καθόλου όμως.Αναφέρομαι στην προσπάθεια μας να μην τον υποβαθμίζουμε,να ξέρουμε τι είμαστε και που πάμε,να κάνουμε λάθη και όμως να μαθαίνουμε από αυτά,να μην είμαστε ένα ακόμα πιόνι στα χέρια των πολλών.
Ακόμα και η συγχώρεση του ίδιου μας του εαυτού είναι η αρχή της συγχώρεσης των άλλων.Μια λάθος επιλογή διορθώνεται μόνο όταν καταλάβουμε γιατί ήταν λάθος,συγχωρέσουμε κρυφά τον εαυτό μας και προχωρήσουμε στην σωστή (τουλάχιστον αυτή που για εμάς είναι σωστή.Ό,τι έχει να κάνει με εμάς και τον εαυτό μας είναι υποκειμενικό μην ξεχνάς..)
Σκέψου τι είναι αυτό που αγαπάνε οι άλλοι και είναι μαζί σου.Εάν δεν φέρεσαι καλά στον εαυτό σου δεν θα καταφέρεις να τους έχεις κοντά για πολύ ακόμα καιρό.Γιατί όσο και αν λένε ότι θα μας αγαπάνε για πάντα,όσο και αν θέλουμε να το πιστέψουμε,εάν αλλάξουμε την αγάπη που δίνουμε στον εαυτό μας θα αλλάξουν και αυτή την δική τους.
Έτσι και εγώ λοιπόν εύχομαι σε λίγα χρόνια να μπορώ να κάθομαι σιωπηλή στο δωμάτιο μου και να μην χρειάζομαι ανόητες δικαιολογίες για να νιώσω καλά,να μην πρέπει να χτυπάω το χέρι μου στο γραφείο για να πάρω ρυθμό,να νιώθω καλά με ότι έκανα για μένα και ας ήταν τα μισά που έκανα λάθος.
Πόσο υπέροχο πρέπει να είναι όταν νιώθεις όμορφα με ό,τι είσαι,τι δύναμη θέλει άραγε για να το καταφέρεις?
Τα λεπτά μπορεί να είναι ώρες...θες να φύγεις από 'κει ή νιώθεις άνετα?
Σου έχω γράψει για αρκετές σχέσεις που δημιουργούμε,για δεσμούς που μας κρατάνε εδώ..ξέχασα τον σημαντικότερο όμως.Η σχέση που δημιουργούμε με τον εαυτό μας,ο τρόπος που του συμπεριφερόμαστε είναι αυτός που επηρεάζει και οδηγεί στην επιτυχία όλες τις άλλες.
Σου ακούγεται ίσως εγωιστικό να φέρεσαι πρώτα καλά στον εαυτό σου και μετά σε όλους τους άλλους.Στα πλαίσια που εγώ το εννοώ δεν είναι καθόλου όμως.Αναφέρομαι στην προσπάθεια μας να μην τον υποβαθμίζουμε,να ξέρουμε τι είμαστε και που πάμε,να κάνουμε λάθη και όμως να μαθαίνουμε από αυτά,να μην είμαστε ένα ακόμα πιόνι στα χέρια των πολλών.
Ακόμα και η συγχώρεση του ίδιου μας του εαυτού είναι η αρχή της συγχώρεσης των άλλων.Μια λάθος επιλογή διορθώνεται μόνο όταν καταλάβουμε γιατί ήταν λάθος,συγχωρέσουμε κρυφά τον εαυτό μας και προχωρήσουμε στην σωστή (τουλάχιστον αυτή που για εμάς είναι σωστή.Ό,τι έχει να κάνει με εμάς και τον εαυτό μας είναι υποκειμενικό μην ξεχνάς..)
Σκέψου τι είναι αυτό που αγαπάνε οι άλλοι και είναι μαζί σου.Εάν δεν φέρεσαι καλά στον εαυτό σου δεν θα καταφέρεις να τους έχεις κοντά για πολύ ακόμα καιρό.Γιατί όσο και αν λένε ότι θα μας αγαπάνε για πάντα,όσο και αν θέλουμε να το πιστέψουμε,εάν αλλάξουμε την αγάπη που δίνουμε στον εαυτό μας θα αλλάξουν και αυτή την δική τους.
Έτσι και εγώ λοιπόν εύχομαι σε λίγα χρόνια να μπορώ να κάθομαι σιωπηλή στο δωμάτιο μου και να μην χρειάζομαι ανόητες δικαιολογίες για να νιώσω καλά,να μην πρέπει να χτυπάω το χέρι μου στο γραφείο για να πάρω ρυθμό,να νιώθω καλά με ότι έκανα για μένα και ας ήταν τα μισά που έκανα λάθος.
Πόσο υπέροχο πρέπει να είναι όταν νιώθεις όμορφα με ό,τι είσαι,τι δύναμη θέλει άραγε για να το καταφέρεις?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου