..."πηδά στον δρόμο απ' των σπιτιών τις σκεπές, είναι παιδί και με τραβάει απ' το χέρι,στο τέλος όλες οι υπόγειες στοές...βγάζουν σε ένα φωτεινό καλοκαίρι "
Μπορεί τα μπρατσάκια μου να μην τα ετοίμασα , μπορεί το χρώμα μου να είναι ακόμα pale white , κι όμως το περιμένω..μάλλον είναι οι βουτιές,τα παγωτά,το καρπούζι,η ηλιοθεραπεία (και ας μην κάνω) ,η μυρωδιά του αντηλιακού και το ημίγυμνο "ντύσιμο" που μου έλειψε.
Μένει ακόμα ανεπηρέαστο,πόσο τυχερή θα σκέφτεσαι,3-2 μήνες χωρίς να πρέπει να αγωνιστώ να πάρω την άδεια που θέλω,χωρίς να πηγαινοέρχομαι μέσα στην ζέστη για κάτι τόσο "λυπηρό" . Και ναι..τόσα χρόνια ήμουν από αυτούς τους σπαστικούς που σ έλεγαν "μα καλά μόνο τόσα μπάνια έχεις κάνει?" και εσύ κοίταζες με μίσος.
Από μικρούλα ακόμα, οι καλοκαιρινές διακοπές ήταν ό,τι καλύτερο, περίμενα πως και πως να τελειώσει το σχολείο για να αρχίζω τα μπάνια και τις βόλτες με το ποδήλατο , μαύριζα τότε (παλιές καλές εποχές) , ο μπαμπάκας μου μου έπαιρνε γρανίτα φράουλα εκείνη με το χάρτινο απ έξω και η μαμάκα "καλοκαιρινές διακοπές" (nerd).Θυμάμαι ακόμα τα μεσημέρια με την ανυπόφορη ζέστη η προσπαθούσαν να μας βάλουν για ύπνο (τι τιμωρία κ αυτή) και πάντα κατέληγα να διαβάζω βιβλία του μπαμπά -που ούτε τα μισά δεν καταλάβαινα- και να ουρλιάζω στον Ηλία που δεν έκανε ησυχία.
Και λίγο πιο μετά καλά ήταν,η φάση "δενθελωναπαωγιαμπανιομετουςδικουςμου πφφ" πέρασε και αυτή όσο "καλοκαιρινά" θα έπρεπε,μαζί με τα πρώρα ψηλοτάκουνα πέδιλα μου- που ακόμα απορώ γιατί τα έβαλα τόσο λίγο.
Όσο για τα καλοκαίρια σαν φοιτήτρια,ένα θα πω...ευτυχώς που υπάρχει η εξεταστική ιουνίου (κ ας έχει γίνει ιουλίου) και μας θυμίζει πόσο θέλουμε το καλοκαίρι χωρίς σημειώσεις και 5άρια,χωρίς διαδρομές στον εξωτικό Πειραιά ,χωρίς να θέλουμε να μας μπουγελώσει ο καθηγητής για να δροσιστούμε.
Η μουσική έχει πάντα την τιμητική της, όποια και αν είναι η εποχή.Και τι πιο δροσιστικό από τον Marley να λέει "i shot the sheriff" i shot the sheriff λες και περιγράφει πως πίνει τις τεκίλες και ετοιμάζεται να βουτήξει σε εκείνες τις γαλαζοπράσινες παραλίες που βλέπουμε στις διαφημίσεις (ευτυχώς εμείς τις βλέπουμε και στο ελλάντα). Και τον Kamakawiwo που με κάνει ακόμα να πιστεύω ότι αν πάρω γιουκαλίλι και αρχίσω να παίζω θα εμφανιστούν γύρω μου φοίνικες ,εξωτικές παραλίες και μαύροι (η έκφραση το λέει μην κολλάς στο χρώμα) να μου κάνουν αέρα. somewhere over the rainbow-what a wonderful world
Ζω στον κόσμο μου, κάτι έχεις καταλάβει, αλλά γι αυτό δεν είναι το καλοκαίρι?
(μπορεί να μην ετοιμάζω ακόμα τι βαλίτσες μου, μου φτάνει που βάζω το μαγιό και το καπέλο μου και πάω εδώ δίπλα για μακροβούτια και πατητές)
Μπορεί τα μπρατσάκια μου να μην τα ετοίμασα , μπορεί το χρώμα μου να είναι ακόμα pale white , κι όμως το περιμένω..μάλλον είναι οι βουτιές,τα παγωτά,το καρπούζι,η ηλιοθεραπεία (και ας μην κάνω) ,η μυρωδιά του αντηλιακού και το ημίγυμνο "ντύσιμο" που μου έλειψε.
Μένει ακόμα ανεπηρέαστο,πόσο τυχερή θα σκέφτεσαι,3-2 μήνες χωρίς να πρέπει να αγωνιστώ να πάρω την άδεια που θέλω,χωρίς να πηγαινοέρχομαι μέσα στην ζέστη για κάτι τόσο "λυπηρό" . Και ναι..τόσα χρόνια ήμουν από αυτούς τους σπαστικούς που σ έλεγαν "μα καλά μόνο τόσα μπάνια έχεις κάνει?" και εσύ κοίταζες με μίσος.
Από μικρούλα ακόμα, οι καλοκαιρινές διακοπές ήταν ό,τι καλύτερο, περίμενα πως και πως να τελειώσει το σχολείο για να αρχίζω τα μπάνια και τις βόλτες με το ποδήλατο , μαύριζα τότε (παλιές καλές εποχές) , ο μπαμπάκας μου μου έπαιρνε γρανίτα φράουλα εκείνη με το χάρτινο απ έξω και η μαμάκα "καλοκαιρινές διακοπές" (nerd).Θυμάμαι ακόμα τα μεσημέρια με την ανυπόφορη ζέστη η προσπαθούσαν να μας βάλουν για ύπνο (τι τιμωρία κ αυτή) και πάντα κατέληγα να διαβάζω βιβλία του μπαμπά -που ούτε τα μισά δεν καταλάβαινα- και να ουρλιάζω στον Ηλία που δεν έκανε ησυχία.
Και λίγο πιο μετά καλά ήταν,η φάση "δενθελωναπαωγιαμπανιομετουςδικουςμου πφφ" πέρασε και αυτή όσο "καλοκαιρινά" θα έπρεπε,μαζί με τα πρώρα ψηλοτάκουνα πέδιλα μου- που ακόμα απορώ γιατί τα έβαλα τόσο λίγο.
Όσο για τα καλοκαίρια σαν φοιτήτρια,ένα θα πω...ευτυχώς που υπάρχει η εξεταστική ιουνίου (κ ας έχει γίνει ιουλίου) και μας θυμίζει πόσο θέλουμε το καλοκαίρι χωρίς σημειώσεις και 5άρια,χωρίς διαδρομές στον εξωτικό Πειραιά ,χωρίς να θέλουμε να μας μπουγελώσει ο καθηγητής για να δροσιστούμε.
Η μουσική έχει πάντα την τιμητική της, όποια και αν είναι η εποχή.Και τι πιο δροσιστικό από τον Marley να λέει "i shot the sheriff" i shot the sheriff λες και περιγράφει πως πίνει τις τεκίλες και ετοιμάζεται να βουτήξει σε εκείνες τις γαλαζοπράσινες παραλίες που βλέπουμε στις διαφημίσεις (ευτυχώς εμείς τις βλέπουμε και στο ελλάντα). Και τον Kamakawiwo που με κάνει ακόμα να πιστεύω ότι αν πάρω γιουκαλίλι και αρχίσω να παίζω θα εμφανιστούν γύρω μου φοίνικες ,εξωτικές παραλίες και μαύροι (η έκφραση το λέει μην κολλάς στο χρώμα) να μου κάνουν αέρα. somewhere over the rainbow-what a wonderful world
Ζω στον κόσμο μου, κάτι έχεις καταλάβει, αλλά γι αυτό δεν είναι το καλοκαίρι?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου