"Πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 10 χρόνια?" έπεσα και εγώ σε αυτή την ερώτηση-παγίδα και ανακάλυψα για άλλη μια φορά πόσα δεν ξέρω ακόμα για εμένα και τα σχέδια μου.Πόσο δεν ξέρω όλα όσα θα θέλω.
"Μην βιάζεσαι να μεγαλώσεις" με μια φωνή έρχονται στο μυαλό μου όλες αυτές οι φορές που το άκουσα,ενώ ανυπομονούσα να γίνω 18, να πάω διακοπές μόνη μου,ενώ προσπαθούσα να βαφτώ στα 11 μου.Παρατηρώ ότι έχω καιρό να το ακούσω και μου λείπει (?)
Σε 10 χρόνια δεν ξέρω τι θα θέλω να κάνω,αλήθεια,πτυχία μεταπτυχιακά,διδακτορικά όσο και να τα "βάζω" στο πρόγραμμα δεν νομίζω ότι γεμίζουν έναν άνθρωπο όσο ένα κυριακάτικο τραπέζι με όλους εκείνους που αγαπάς και μοιράζεσαι ό,τι πιο όμορφο έχεις εκεί μέσα (και δεν εννοώ την άπταιστη γνώση μακροοικονομικών)
Δέκα χρόνια είναι πολλά,ξανασκέφτομαι.Όλα μπορεί να έχουν αλλάξει,μπορεί και τίποτα.Δεν μπορώ ούτε τον χώρο να προσδιορίσω,τα άτομα όμως?
Όσοι μας κάνουν ευτυχισμένους θέλουμε να μείνουν για πάντα,θέλουμε ,έστω και κρυφά, να τους βάζουμε στα σχέδια είτε τωρινά είτε μελλοντικά,είτε σημαντικά είτε ασήμαντα.Γιατί και σε δέκα χρόνια αυτό που θα μετράει θα είναι πάλι οι άνθρωποι.Είναι το μόνο για το οποίο είναι σίγουρη.
Και η σιγουριά μου αυτή αναβλύζει από τα χαμόγελα που μόνο άνθρωποι κοντά μας μπορούν να μας δώσουν,όσα υλικά και να έχουμε καταφέρει.
Στις 23/6/2022 μπορεί τίποτα να είναι σίγουρο , μπορεί να μην έχω καν internet εκεί που είμαι για να σας blogαρω,ένα ελπίζω όμως... Να είναι οι άνθρωποι εκείνοι που με γεμίζουν συναισθήματα,που με κάνουν να θέλω να ζήσω και την επόμενη δεκαετία.Να έχει μια βόλτα με τα πόδια,λίγη συζήτηση και μια αγκαλιά το νόημα που έχουν για 'μενα σήμερα.
"Μην βιάζεσαι να μεγαλώσεις" με μια φωνή έρχονται στο μυαλό μου όλες αυτές οι φορές που το άκουσα,ενώ ανυπομονούσα να γίνω 18, να πάω διακοπές μόνη μου,ενώ προσπαθούσα να βαφτώ στα 11 μου.Παρατηρώ ότι έχω καιρό να το ακούσω και μου λείπει (?)
Σε 10 χρόνια δεν ξέρω τι θα θέλω να κάνω,αλήθεια,πτυχία μεταπτυχιακά,διδακτορικά όσο και να τα "βάζω" στο πρόγραμμα δεν νομίζω ότι γεμίζουν έναν άνθρωπο όσο ένα κυριακάτικο τραπέζι με όλους εκείνους που αγαπάς και μοιράζεσαι ό,τι πιο όμορφο έχεις εκεί μέσα (και δεν εννοώ την άπταιστη γνώση μακροοικονομικών)
Δέκα χρόνια είναι πολλά,ξανασκέφτομαι.Όλα μπορεί να έχουν αλλάξει,μπορεί και τίποτα.Δεν μπορώ ούτε τον χώρο να προσδιορίσω,τα άτομα όμως?
Όσοι μας κάνουν ευτυχισμένους θέλουμε να μείνουν για πάντα,θέλουμε ,έστω και κρυφά, να τους βάζουμε στα σχέδια είτε τωρινά είτε μελλοντικά,είτε σημαντικά είτε ασήμαντα.Γιατί και σε δέκα χρόνια αυτό που θα μετράει θα είναι πάλι οι άνθρωποι.Είναι το μόνο για το οποίο είναι σίγουρη.
Και η σιγουριά μου αυτή αναβλύζει από τα χαμόγελα που μόνο άνθρωποι κοντά μας μπορούν να μας δώσουν,όσα υλικά και να έχουμε καταφέρει.
Στις 23/6/2022 μπορεί τίποτα να είναι σίγουρο , μπορεί να μην έχω καν internet εκεί που είμαι για να σας blogαρω,ένα ελπίζω όμως... Να είναι οι άνθρωποι εκείνοι που με γεμίζουν συναισθήματα,που με κάνουν να θέλω να ζήσω και την επόμενη δεκαετία.Να έχει μια βόλτα με τα πόδια,λίγη συζήτηση και μια αγκαλιά το νόημα που έχουν για 'μενα σήμερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου