Ανασφάλεια το λένε ... και ξέρω πόσο σε βασανίζει,σχεδόν όσο εμένα . Λειτουργεί σαν τριβή σε όλες τις αποφάσεις σου , μειώνοντας την ταχύτητα εκτέλεσης και τον αυθορμητισμό τους. Και για να μην γράφω σαν αυτά που κοροϊδεύω (ακαταλαβίστικα δηλαδή) η ανασφάλεια είναι αυτή που μετατρέπει την πρώτη σου απόφαση σε πόνο στο στομάχι , είναι αυτή που μπερδεύει την αυθόρμητη σιγουριά με την στοχευμένη αβεβαιότητα. Ίσως να μειώνει και τις δυνατότητες σου σε κάποιους τομείς...υπάρχει όμως , όσο και αν λες ότι θα απαλλαχθείς σε περιμένει στην γωνία για μια ακόμα τρικλοποδιά.
Όποιος δεν είναι ανασφαλής (φαινόμενο προς εξαφάνιση) δεν είναι απαραίτητα και "ψωνάρα" ,όπως είμαι σίγουρη ότι σκέφτεσαι...είναι κυρίως αυτός που έχει κατανοήσει τις δυνατότητες του και τις υποστηρίζει.Καθόλου εύκολο,ξανασκέφτεσαι.Αν με ρωτήσεις δεν το έχω καταφέρει σε πολλούς τομείς της ζωής μου...σε κάποιους μάλιστα είμαι απόλυτα πεπεισμένη ότι ποτέ δεν θα το καταφέρω.(το.."δάσκαλε που δίδασκες" βρίσκει και εδώ το νόημα του)
Διάβασα ότι έχει τις βασικές καταβολές της στην παιδική ηλικία, (όταν το οικογενειακό περιβάλλον δεν ήταν σταθερό και ο εκφοβισμός αποτελούσε τρόπο διαπαιδαγώγισης) αλλά και πάλι πρέπει να έχει να κάνει και με τον χαρακτήρα ή τουλάχιστον με τον τρόπο ενηληκίωσης και κυρίως την εικόνα που διαμορφώσαμε μέσα στα χρόνια για τον εαυτό μας.
"Μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις" και άλλα τέτοια μας έκαναν να ενδιαφερόμαστε τόσο για εκείνη ώστε να ξεχνάμε χαρίσματα σημαντικά όσο τίποτε άλλο που δεν είχαν την "χαρά" να μπορούν να σχηματιστούν σε μια απλή εικόνα...Εκεί-εγώ τουλάχιστον- βρίσκω το δικό μου πρόβλημα...Σε έναν κόσμο εικονολατρικό η ανασφάλεια είναι σίγουρο ότι θα βασιλεύει.
Και τώρα που κατάλαβες τι μας φταίει περιμένεις τις λύσεις ε?Σε αυτό το θέμα είναι κάτι παραπάνω από συμβουλές μιας "βαρεμένης" φοιτήτριας που γράφει σε blog.Οι λύσεις που τόσο ψάχνεις είναι δικές σου και πρέπει να είναι κομμένες και ραμμένες στα μέτρα σου.Κοινές γραμμές υπάρχουν : ενδοσκόπηση και αυτοκριτική,"σε όποιους αρέσουμε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε",αφήνουμε τον ρόλο του σωτήρα-superman και κατανοούμε ότι ΚΑΙ οι άλλοι έχουν ευθύνες,ενδιαφερόμαστε που και που για τις ανάγκες μας και γενικά προσπαθούμε να νιαζόμαστε για τον άνθρωπο που έχουμε μέσα μας και να μην τον στριμώχνουμε σε ανασφάλειες και κόμπλεξ.
Αν δεν καταλάβουμε πόσο σημαντικοί είμαστε και αν δεν αγαπήσουμε τον εαυτό μας, η ανασφάλεια δεν θα μας γυρίσει ποτέ την πλάτη,θα βρίσκεται πάντα εδώ να μας πληγώνει και να μας κάνει κατώτερους.Την επόμενη φορά που δεν κάνεις κάτι γιατί φοβάσαι ότι δεν θα τα καταφέρεις σκέψου απλά ότι ο "τολμών νικά" είτε "χάσεις" είτε "κερδίσεις".
Όσο για εσένα...όλοι όσοι σε αγαπάμε ξέρουμε πόσα αξίζεις...ένα χρειάζεσαι..να το μάθεις και εσυ..όταν γίνει αυτό θα είσαι σίγουρη για ό,τι κάνεις και θα βλέπουμε αυτό το όμορφο χαμογελάκι πιο συχνά..;)
Όποιος δεν είναι ανασφαλής (φαινόμενο προς εξαφάνιση) δεν είναι απαραίτητα και "ψωνάρα" ,όπως είμαι σίγουρη ότι σκέφτεσαι...είναι κυρίως αυτός που έχει κατανοήσει τις δυνατότητες του και τις υποστηρίζει.Καθόλου εύκολο,ξανασκέφτεσαι.Αν με ρωτήσεις δεν το έχω καταφέρει σε πολλούς τομείς της ζωής μου...σε κάποιους μάλιστα είμαι απόλυτα πεπεισμένη ότι ποτέ δεν θα το καταφέρω.(το.."δάσκαλε που δίδασκες" βρίσκει και εδώ το νόημα του)
Διάβασα ότι έχει τις βασικές καταβολές της στην παιδική ηλικία, (όταν το οικογενειακό περιβάλλον δεν ήταν σταθερό και ο εκφοβισμός αποτελούσε τρόπο διαπαιδαγώγισης) αλλά και πάλι πρέπει να έχει να κάνει και με τον χαρακτήρα ή τουλάχιστον με τον τρόπο ενηληκίωσης και κυρίως την εικόνα που διαμορφώσαμε μέσα στα χρόνια για τον εαυτό μας.
"Μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις" και άλλα τέτοια μας έκαναν να ενδιαφερόμαστε τόσο για εκείνη ώστε να ξεχνάμε χαρίσματα σημαντικά όσο τίποτε άλλο που δεν είχαν την "χαρά" να μπορούν να σχηματιστούν σε μια απλή εικόνα...Εκεί-εγώ τουλάχιστον- βρίσκω το δικό μου πρόβλημα...Σε έναν κόσμο εικονολατρικό η ανασφάλεια είναι σίγουρο ότι θα βασιλεύει.
Και τώρα που κατάλαβες τι μας φταίει περιμένεις τις λύσεις ε?Σε αυτό το θέμα είναι κάτι παραπάνω από συμβουλές μιας "βαρεμένης" φοιτήτριας που γράφει σε blog.Οι λύσεις που τόσο ψάχνεις είναι δικές σου και πρέπει να είναι κομμένες και ραμμένες στα μέτρα σου.Κοινές γραμμές υπάρχουν : ενδοσκόπηση και αυτοκριτική,"σε όποιους αρέσουμε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε",αφήνουμε τον ρόλο του σωτήρα-superman και κατανοούμε ότι ΚΑΙ οι άλλοι έχουν ευθύνες,ενδιαφερόμαστε που και που για τις ανάγκες μας και γενικά προσπαθούμε να νιαζόμαστε για τον άνθρωπο που έχουμε μέσα μας και να μην τον στριμώχνουμε σε ανασφάλειες και κόμπλεξ.
Αν δεν καταλάβουμε πόσο σημαντικοί είμαστε και αν δεν αγαπήσουμε τον εαυτό μας, η ανασφάλεια δεν θα μας γυρίσει ποτέ την πλάτη,θα βρίσκεται πάντα εδώ να μας πληγώνει και να μας κάνει κατώτερους.Την επόμενη φορά που δεν κάνεις κάτι γιατί φοβάσαι ότι δεν θα τα καταφέρεις σκέψου απλά ότι ο "τολμών νικά" είτε "χάσεις" είτε "κερδίσεις".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου