Ίσως είναι νωρίς για να μιλήσω..πόσο μάλλον για να γράψω.Ξέρω ότι όσο και αν μένουν τα γραπτά,δεν περιγράφουν απόλυτα τα συναισθήματα μας τέτοιες στιγμές.Επίσης ξέρω ότι η απουσία γίνεται κατανοητή μέρες μετά και δεν είναι το σοκ αυτό που αξίζει να περιγράψω.Αλλά είναι μια εκτόνωση,βλέπεις τα μάτια μου πρίστηκαν,δεν ξέρω τι άλλο μπορώ να κάνω.
"Τα πάντα ρει και ουδέν μένει" λένε.Πως μπορούμε να το αποδεκτούμε όμως,τσιμουδιά όλοι τους.Ο Άνθρωπος από την γέννηση του έδειχνε αδράνεια σε αποιαδήποτε αλλαγή για την ζωή μου..έτσι και εγώ..έτσι και όλοι μας.Ειδικά την καθημερινότητα μας,ειδικά όταν αναφερόμαστε σε πρόσωπα αγαπητά και αγαπημένα,πρόσωπα που γέμιζαν τη ζωή μας.
Είναι καλύτερα για εκείνον,μπορεί και να το ήθελε,"να φύγω να ηρεμίσω" έλεγε κάποιες στιγμές.Είμαστε πολύ εγωιστές για να το δούμε έτσι,η απουσία στο μυαλό μας μοιάζει να υπερνικά.Και όταν το σοκ περάσει?
Και όταν φύγουν οι όλοι αυτοί οι άγνωστοι που μυξόεκλεγαν και μείνουν εκείνοι που τον έβλεπαν κάθε μέρα?Αυτό φοβάμαι περισσότερο.Την μέρα μετά.Την μέρα που θα γυρίσω και δεν θα είναι εκεί να του πω πόσα μαθήματα πέρασα και ότι έμαθα να οδηγώ και εκείνος να συγκηνηθεί ,όπως κάθε φορά, και να μου πει "Φαινόσουν από μικρή εσυ Ρηνούλα μου"
Έζησε τη ζωή του,δημιούργησε οικογένεια (το νόημα της ζωής μας),ταλαιπωρήθηκε και ήρθε η ώρα να ξεκουραστεί και να γαληνέψει.Θα λείψει σε όλους τον αγαπούσαμε.Οι αναμνήσεις είναι αυτές όμως που λένε ότι μετράνε..και αυτές θα κρατήσω..όπως έκανα και κάποια χρόνια πρίν (σχεδόν 7)
Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα και ίσως πάρει καιρό..αλλά πρέπει να αποδεκτώ κάποια στιγμή ότι η ζωή έχει μια αρχή και ένα τέλος,αναπόφευκτα και τα δύο..Καλό ταξίδι.
"Τα πάντα ρει και ουδέν μένει" λένε.Πως μπορούμε να το αποδεκτούμε όμως,τσιμουδιά όλοι τους.Ο Άνθρωπος από την γέννηση του έδειχνε αδράνεια σε αποιαδήποτε αλλαγή για την ζωή μου..έτσι και εγώ..έτσι και όλοι μας.Ειδικά την καθημερινότητα μας,ειδικά όταν αναφερόμαστε σε πρόσωπα αγαπητά και αγαπημένα,πρόσωπα που γέμιζαν τη ζωή μας.
Είναι καλύτερα για εκείνον,μπορεί και να το ήθελε,"να φύγω να ηρεμίσω" έλεγε κάποιες στιγμές.Είμαστε πολύ εγωιστές για να το δούμε έτσι,η απουσία στο μυαλό μας μοιάζει να υπερνικά.Και όταν το σοκ περάσει?
Και όταν φύγουν οι όλοι αυτοί οι άγνωστοι που μυξόεκλεγαν και μείνουν εκείνοι που τον έβλεπαν κάθε μέρα?Αυτό φοβάμαι περισσότερο.Την μέρα μετά.Την μέρα που θα γυρίσω και δεν θα είναι εκεί να του πω πόσα μαθήματα πέρασα και ότι έμαθα να οδηγώ και εκείνος να συγκηνηθεί ,όπως κάθε φορά, και να μου πει "Φαινόσουν από μικρή εσυ Ρηνούλα μου"
Έζησε τη ζωή του,δημιούργησε οικογένεια (το νόημα της ζωής μας),ταλαιπωρήθηκε και ήρθε η ώρα να ξεκουραστεί και να γαληνέψει.Θα λείψει σε όλους τον αγαπούσαμε.Οι αναμνήσεις είναι αυτές όμως που λένε ότι μετράνε..και αυτές θα κρατήσω..όπως έκανα και κάποια χρόνια πρίν (σχεδόν 7)
Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα και ίσως πάρει καιρό..αλλά πρέπει να αποδεκτώ κάποια στιγμή ότι η ζωή έχει μια αρχή και ένα τέλος,αναπόφευκτα και τα δύο..Καλό ταξίδι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου