Ναι...και από εμένα "Ζητείται ελπίς"

    Ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία είναι το "Ζητείται ελπίς" του Α.Σαμαράκη,το έχω διαβάσει τόσες φορές που θυμάμαι πολλά σημεία-αν όχι όλα- απ΄ έξω.Το έχω διαβάσει σε διάφορες στιγμές της ζωής μου και πάντα μου φαίνεται επίκαιρο .Ειδικά αυτή την περίοδο, μου φαίνεται επίκαιρο όσο ποτέ ..και πως να μην μου φανεί δηλαδή?..με όλα αυτά που γίνονται τριγύρω..όλοι μας παρακαλάμε για λίγη ελπίδα..
    Υπάρχουν φορές που ελπίζουμε σε κάτι διαφορετικό και ας μην είναι η αλλαγή που επιθυμούμε και αυτό είναι που δείχνει πόσο πραγματικά απογοητευμένοι είμαστε.Πιστεύουμε ότι μια οποιαδήποτε αλλαγή θα είναι καλύτερη από την υπάρχουσα κατάσταση.Άνθρωποι είμαστε άλλωστε...από την αρχαιότητα ό,τι καινούργιο φάνταζε υπέροχο.Και να που φτάσαμε εδώ...
   Εδώ που όντως κάθε καινούργιο θα είναι καλύτερο..(αν είναι χειρότερο πάει, την βάψαμε..).Εδώ που κάποιοι ελπίζουν (χωρίς πάντα να αγωνίζονται) και άλλοι μεμψιμοιρούν.Δεν έχω αποφασίσει ακόμα σε ποια  κατηγορία είναι- και μάλλον θα πάρει καιρό μια τέτοια απόφαση-αλλά πραγματικά απογοητεύομαι όταν βλέπω "παιδιά" της ηλικίας μου που μόνο παιδιά έμειναν.
    Άνθρωποι που αρνούνται κατηγορηματικά να δουν τι γίνεται τριγύρω τους...Το περιβάλλον τους τους έφτιαξε μια μεγάλη και βολική φούσκα και αδυνατούν να ξεφύγουν,να δουν αν συμβαίνει κάτι διαφορετικό εκεί έξω...Και εδώ τίθεται το μεγάλο μου-άλυτο εδώ και καιρό-ερώτημα.Θα καταλάβουν άραγε ποτέ τι γίνεται?και όταν το καταλάβουν, τι?
    Όλοι αυτοί είναι αδύναμοι χαρακτήρες,έτσι τους "έφτιαξαν",έτσι ζουν,έτσι θα συνεχίζουν να είναι..και όλα αυτά γιατί κανείς δεν τους έμαθε ότι η ελπίδα είναι βασικό χαρακτηριστικό της ζωής τους.Τίποτα δεν πάει καλά..κι όμως πρέπει να ελπίζουν.
   Και για να το κάνουμε λίγο πιο προσωπικό..,δεν θεωρώ τον εαυτό μου τον πιο δυνατό χαρακτήρα(λίγα χρόνια πριν ίσως να ζούσα και εγώ μέσα σε αυτή την βολική,αμόλυντη σφαίρα) προσπαθώ όμως να δω τι γίνεται εκεί έξω και κάνω μεγάλες προσπάθειες να βρω την ελπίδα που ζητούσε και ο Σαμαράκης,κι ας ξέρω πόσο δύσκολο φαντάζει κάτι τέτοιο,κι ας μην είμαι σίγουρη ούτε για τον εαυτό μου ακόμα.
  "Μιὰ σειρὰ ἀπὸ διαψεύσεις ἐλπίδων ἦταν ἡ ζωή του. Εἶχε ἐλπίσει τότε,...Εἶχε ἐλπίσει ὕστερα..." και με αυτούς τους στίχους κλείνω λέγοντας ότι από τη στιγμή που υπάρξει ελπίδα και θέληση πιστεύω ότι κάτι καλό θα βγει..παρά την μαυρίλα..και ας το ξεχνάω κάθε βδομάδα.

                                       

Υ.Γ Νομίζω ότι το εν λόγω βιβλίο είναι από αυτά που πρέπει να διαβάσετε..ελπίζετε,δεν ελπίζετε δημιουργεί εικόνες που θα σας κάνουν να αναθεωρήσετε!