Hello2015 ( Adler Vs eRised pt2 )

Adler

Στο ύφος του αγαπημένου μου, ρεαλιστικού ελληνικού κειμένου που διάβασα το 2014( Να μάθουν να χωρίζουν οι άνθρωποι ) , θα προσπαθήσω να πω κ εγω ένα πρώτο Γεια! στο 2015, που τόση αγωνία είχαμε για τον ερχομό του, που φορέσαμε ψηλοτάκουνες γόβες και ανοίξαμε βότκες και σαμπάνιες.

Με ένα κείμενο τέτοιο για πρόλογο, αναρωτιέσαι, πόση χαρά να αναμένεις από το ρημαδιασμένο το νέο έτος? Πολύ, αν ακούσεις τον δάσκαλο, που δίδασκε (τον γνωστό και μη εξαιρετέο)

Να μάθουν να προσπαθούν οι άνθρωποι ,λοιπόν. 

Γιατί ένα από τα δεκάδες στοιχεία που μας λείπουν , είναι να γουστάρουμε, να επιμένουμε και να προσπαθούμε. Όχι για τους άλλους, μα για εμάς. Για κάτι που είχαμε και χάσαμε, για κάποιον που ποτέ δεν είχαμε, για άλλα που ονειρευτήκαμε αλλά ξεχάστηκαν με το πρώτο πρωινό νερό στην μούρη. 

Να μάθουν να θέλουν οι άνθρωποι .

Όχι το θέλω μπροστά από μια βιτρίνα, από αυτό χορτάσαμε. Όχι εκείνα τα ανώνυμα , φοβισμένα θέλω, που μένουν να στοιχειώνουν το πίσω μέρος του μυαλού μας. Να θέλουν και αυτό να προκαλεί δύναμη superhero , να πηδάει κάθε εμπόδιο, να εκδηλώνει κάθε προσπάθεια. Να θέλουν ακατάπαυστα , ακόμα και δίχως να ξέρουν τον λόγο,

ανθρώπους,ταξίδια, περιπέτειες.

Να μάθουν να μην συμβιβάζονται.

 Δύσκολο να το λες, ακόμα πιο δύσκολο να το κάνεις. Μα στα μικρά, αυτά που ακόμα μπορούν . Και κυρίως  εμείς , να μην λέμε "Όλα καλά", αν δεν είναι όντως όλα καλά .Να μην κρατάμε χέρια μόνο και μόνο για να μην μείνει το δικό μας άδειο. Να κρατάμε αυτά που θέλουμε και μας θέλουν, δίχως  γιατί,σε κρύες-χειμωνιάτες βόλτες, σε ζεστές αίθουσες προβολών.

Να μάθουν να χαμογελάνε οι άνθρωποι.

 Όχι από βαρεμάρα ή από ευγένεια, όχι επειδή έχουν κατάλευκα και όμορφα δόντια .Να χαμογελάνε με τα μάτια, σε αυτούς που το αξίζουν, ακόμα και αν είναι άγνωστοι. Απαλλαγμένοι από την καθημερινή μιζέρια για μερικές στιγμές, να μάθουν να χαμογελάνε.Να χαμογελάνε γιατί μια πρόταση από το βιβλίο το πρόσταξε, γιατί είπαν λάθος έναν συγκεκριμένο στίχο από το αγαπημένο τους τραγούδι ξανά και ξανά και ξανά. Να χαμογελάνε.

 Και όλα αυτά, όχι για να γίνουν μια πρωτοχρονιάτικη λίστα με τετραγωνάκια προς τικάρισμα,που κάπου  μέσα στον επόμενο μήνα θα χαθεί. Όχι για το 2015 που ήρθε  και όλοψυχα ελπίζω να είναι η καλύτερη μέχρι τώρα χρονιά όλων μας, αλλά γιατί πρέπει. Από τις ανάγκες αυτές που δεν καταλαβαίνεις, πόσο απαραίτητες ήταν, μέχρι στα αλήθεια να μάθεις να προσπαθείς,να θέλεις,να χαμογελάς.

eRised

Console.WriteLine("Hello 2015");

Είναι πολλά αυτά που θέλεις να πεις για ένα καινούριο έτος αλλά δεν ξέρεις αν με τις ευχές σου διαπράξεις ύβρη προς το CurrentYear-1... Δεν ξέρεις πως να αρχίσεις, πως να τελειώσεις, τι να βάλεις μέσα για να το γεμίσεις και γι αυτό καταφεύγεις σε γενικότητες.. Η οικοδέσποινα μου από πάνω ευχήθηκε (πιο πολύ πρόσταξε) να μάθουν να χαμογελάνε οι άνθρωποι και να μη συμβιβάζονται.. Εγώ θα πω κάτι διαφορετικό.

Νομίζω πως το χαμόγελο πρέπει να έρθει μαζί με κάποια άλλα πράγματα. Για κάποιους τη λησμονιά, για κάποιους άλλους τη δύναμη να σταθούν στα πόδια τους, για κάποιους τρίτους τη δύναμη να αφήσουν το παρελθόν να φύγει και για όλους όσους βρίσκονται σε τέλματα πρέπει το χαμόγελο να έρθει με μια καινούρια αρχή.

Ελπίζω πως οι άνθρωποι το 2015 θα καταβάλουν και τη τελευταία ρανίδα της αποφασιστικότητας τους ώστε να κάνουν κάτι που θα ξεπεράσει αυτά τα ρημαδιασμένα όρια που βάζουν μπροστά τους. Όρια στις δυνατότητες τους, όρια στα συναισθήματα τους, όρια στα όνειρα τους και στις συνειδήσεις τους. Πρέπει να υπερβάλλουν εαυτό καθώς δεν κρίνεται μόνο το δικό τους χαμόγελο από αυτό αλλά και των ανθρώπων γύρω τους που τους αγαπούν και που νοιάζονται... Πρέπει να σπρώξουν τον εαυτό τους περισσότερο καθώς οι επιλογές μας έχουν την τάση να φέρνουν το φαινόμενο της πεταλούδας στις ζωές των άλλων... Ακόμα και το μικρότερο τίναγμα των φτερών της αρκεί για να φέρει έναν ανεμοστρόβιλο στις ζωές τους!

Ελπίζω πως οι προσωπικότητες όλων το 2015 θα γίνουν πιο ανιδιοτελείς και δυναμικές ώστε οι αποφάσεις μας να παίρνονται και με γνώμονα το καλό των γύρω μας. Να είναι πρώτα απ όλους αυτοί που αγαπάμε καλά, και για μας έχει ο... (στις τελίτσες βάλε ότι γουστάρεις, εγώ το αφήνω κενό έτσι κ αλλιώς). ΟΛΩΝ όμως... γιατί αν το πάμε με τα τωρινά δεδομένα και το 99% συνεχίσει την καλοπέραση σε βάρος του υπόλοιπου ποσοστού τη κάτσαμε τη βάρκα πατριώτη...

Ελπίζω πως θα βρούμε όλοι μας το μέρος του εαυτού μας που βρίσκεται στη φωτεινή πλευρά της δύναμης (star_wars_marathon_volume_2.Status == OnTheWay(); ) και θα αφήσουμε τον φόβο, την εκδίκηση και την ανασφάλεια στην άκρη. Τα παραπάνω αποτελούν μονοπάτια για το dark side of the Force και ο Yoda βαρέθηκε να βλέπει Anakins...

Κάπου εδώ, μικροί μου Padawan, φτάνω στο τέλος του πρώτου ποστ της χρονιάς (θα ρθει ο Σαμαράκης και θα μας πλακώσει στις φάπες με τόσες ελπίδες που έχουμε εμείς και σαν καλοί Χριστιανοί (που μπορεί να είστε) δε του δίνετε και λίγες για κείνον). Για τελευταία φορά ελπίζω πως κάτι από τα παραπάνω θα πραγματοποιηθεί και έτσι ο κόσμος ίσως γίνει καλύτερος για μένα... (ΕΓΩ; ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩΙΣΤΗΣ; ΕΓΩ;)