Όσο περνάνε οι μέρες τόσο συνειδητοποιώ βαθύτερα πόσο μου λείπουν τα μικρά μας πραγματάκια. Όλες αυτές οι κοριτσίστικες βλακειούλες , τα γέλια , η ασυνεννοησία μας κάθε φορά που αποφασίζαμε να βγούμε. Ακόμα και η προσπάθεια μας να ετοιμαστούμε , αν και κάθε φορά καταλήγαμε στο "χάλια είμαι πάλι" "Τι λες μωρέ?εγώ τι να πω δηλαδή?" , η μάχη με το περπάτημα στα 10ποντα (αν και όλες ξέραμε ότι σε πιο χαμηλές σκαλωσιές θα ήμασταν και πιο στέρεες και πιο χαριτωμένες.
Μου λείπουν τα μισάωρα μέσα στο κρύο για να αποφασίσουμε σε πιο από τα δυο (2 ήταν οι επιλογές όσο και αν γελάς) μαγαζιά θα πάμε και όταν μπαίναμε μέσα να θυμάται πάντα κάποια πόσο πεινάει για να πάμε δίπλα να φάμε.
Ακόμα και τα καλοκαίρια...οι μέρες στην θάλασσα , τα φρεντοτσίνο ( ναι αυτός ο καφές με τις 3000 θερμίδες) , οι ρακέτες, το χαρακτηριστικό παιχνίδι beach volley με μπάλα ποδοσφαίρου που για δυο μέρες δεν μπορούσαμε να νιώσουμε τους καρπούς μας(εσύ φταις για όλα Μαρία).
Περισσότερο όμως θυμάμαι εκείνες τις μέρες που κάθε τι χαζομάρα γινόταν θέμα συζήτησης , τις φορές που ενώ νυστάζαμε καθόμασταν στο κρεβάτι και συζητούσαμε για ώρες τα ίδια και τα ίδια (πάντα η καθεμία για το δικό της πρόβλημα) και στο τέλος δεν βγάζαμε ποτέ συμπέρασμα. Τα ποτά , οι επονομαζόμενες κραιπάλες μας και οι μεγάλες προετοιμασίες μας για να γίνουμε ντίρλα το βράδυ (σύνηθες φαινόμενο καλοκαίρι 2010)
Μου λείπουν οι εκπλήξεις μας...η μυστικοπάθεια μας σε σχεδόν κάθε γενέθλια να μην δει την τούρτα και να μην καταλάβει τίποτα η εορτάζουσα ( σχεδόν ποτέ δεν μας πέτυχε..πάντα κάναμε κάτι λάθος και η εορτάζουσα ήταν η πρώτη που το μάθαινε ). Και η Πάρος μου λείπει και η Κρήτη και ο Βόλος...νιώσαμε μια αδιευκρίνιστη ελευθερία που όσο θυμάμαι μου έρχεται στο μυαλο σαν παράδεισος για όλες μας.
Και εκείνα τα Χριστούγεννα στο Οβριόκαστρο μου έχουν λείψει , όσο κρύο και να έκανε . Οι δυο μέρες μας στο φεστιβάλ (από τότε ακούω για καλαμάκι και ανακατεύομαι) , οι "εργολάβοι" που είπαμε στον μπαμπά μου να φέρει γιατί μας είχε πιάσει λιγούρα, η προσπάθεια μας να βγάλουμε μια καλή φωτογραφία που είχε ως αποτέλεσμα να έχω μαζέψει γίγα ολόκληρα με τις φάτσες μας και γενικά ότι χαζό που τώρα φαντάζει ευτυχία.
Μπορεί σε κάποιους τομείς να είμαστε καλύτερα τώρα...δεν θα πάψω στιγμή όμως να αναπολώ αυτές τις στιγμές και να εύχομαι να περάσουμε ξανά ένα καλοκαίρι , ένα χειμώνα , μια εξεταστική με τον ίδιο τρόπο...μόνο που αυτή τη φορά θα ονομαζόμαστε επιστήμονες (τρομάρα μας) και θα έχουμε μάθει όλες πλέον να βάζουμε τέλεια το eye liner και να ισορροπούμε σε εκείνα τα άβολα τακούνια που χρυσοπληρώσαμε...
(φωτογραφίες από την Μαρία Σου(copyright 2010-2012)...μην αναρωτιέστε πλέον γιατί είναι τόσο θολές..)
Μου λείπουν τα μισάωρα μέσα στο κρύο για να αποφασίσουμε σε πιο από τα δυο (2 ήταν οι επιλογές όσο και αν γελάς) μαγαζιά θα πάμε και όταν μπαίναμε μέσα να θυμάται πάντα κάποια πόσο πεινάει για να πάμε δίπλα να φάμε.
Ακόμα και τα καλοκαίρια...οι μέρες στην θάλασσα , τα φρεντοτσίνο ( ναι αυτός ο καφές με τις 3000 θερμίδες) , οι ρακέτες, το χαρακτηριστικό παιχνίδι beach volley με μπάλα ποδοσφαίρου που για δυο μέρες δεν μπορούσαμε να νιώσουμε τους καρπούς μας(εσύ φταις για όλα Μαρία).
Περισσότερο όμως θυμάμαι εκείνες τις μέρες που κάθε τι χαζομάρα γινόταν θέμα συζήτησης , τις φορές που ενώ νυστάζαμε καθόμασταν στο κρεβάτι και συζητούσαμε για ώρες τα ίδια και τα ίδια (πάντα η καθεμία για το δικό της πρόβλημα) και στο τέλος δεν βγάζαμε ποτέ συμπέρασμα. Τα ποτά , οι επονομαζόμενες κραιπάλες μας και οι μεγάλες προετοιμασίες μας για να γίνουμε ντίρλα το βράδυ (σύνηθες φαινόμενο καλοκαίρι 2010)
Μου λείπουν οι εκπλήξεις μας...η μυστικοπάθεια μας σε σχεδόν κάθε γενέθλια να μην δει την τούρτα και να μην καταλάβει τίποτα η εορτάζουσα ( σχεδόν ποτέ δεν μας πέτυχε..πάντα κάναμε κάτι λάθος και η εορτάζουσα ήταν η πρώτη που το μάθαινε ). Και η Πάρος μου λείπει και η Κρήτη και ο Βόλος...νιώσαμε μια αδιευκρίνιστη ελευθερία που όσο θυμάμαι μου έρχεται στο μυαλο σαν παράδεισος για όλες μας.
Και εκείνα τα Χριστούγεννα στο Οβριόκαστρο μου έχουν λείψει , όσο κρύο και να έκανε . Οι δυο μέρες μας στο φεστιβάλ (από τότε ακούω για καλαμάκι και ανακατεύομαι) , οι "εργολάβοι" που είπαμε στον μπαμπά μου να φέρει γιατί μας είχε πιάσει λιγούρα, η προσπάθεια μας να βγάλουμε μια καλή φωτογραφία που είχε ως αποτέλεσμα να έχω μαζέψει γίγα ολόκληρα με τις φάτσες μας και γενικά ότι χαζό που τώρα φαντάζει ευτυχία.
Μπορεί σε κάποιους τομείς να είμαστε καλύτερα τώρα...δεν θα πάψω στιγμή όμως να αναπολώ αυτές τις στιγμές και να εύχομαι να περάσουμε ξανά ένα καλοκαίρι , ένα χειμώνα , μια εξεταστική με τον ίδιο τρόπο...μόνο που αυτή τη φορά θα ονομαζόμαστε επιστήμονες (τρομάρα μας) και θα έχουμε μάθει όλες πλέον να βάζουμε τέλεια το eye liner και να ισορροπούμε σε εκείνα τα άβολα τακούνια που χρυσοπληρώσαμε...
like!!! <3
ΑπάντησηΔιαγραφή