Και μέσα σε όλο αυτό τον χαμό,σα να "ξέχασα" λίγο τον εαυτό μου.Το έπαθες και εσύ? Δεν ξέρω αν είναι φυσιολογικό, άλλα βοηθάει να ξέρω ότι υπάρχουν και άλλοι στον δύσμοιρο πλανήτη μας, που να "ξεχνούν" τον εαυτό τους από κ από κει..
Δεν το κάνουμε επίτηδες, αλλά ούτε και απόλυτα κατά λάθος..Το ρίχνουμε στην αφηρημάδα και στην κούραση, μα κάπου πιο βαθιά πολύ φοβάμαι ότι η αιτία είναι πιο.. χρόνια . Όχι ότι η κούραση δεν είναι λόγος σημαντικός, μα εάν αγαπάμε τον εαυτό μας, μας λείπει, ακόμα και όταν το σπίτι στα μάτια μας είναι ένα τεράστιο κρεβάτι.
Για να τον "ξεχνάς" από δω κ από κει λοιπόν, κάτι δεν σου αρέσει ή καλύτερα, κάτι κάνεις λάθος. Τον ξεχνάς όταν κάνεις όνειρα κάποιου άλλου, όταν μέσα σε ένα κλίμα γενικής ανασφάλειας (το ονομαζόμενο και μπάχαλο) ξέρεις ότι δεν στέκεσαι εκεί που γεννήθηκες να είσαι, και ενώ το ξέρεις συνεχίζεις να κοιτάζεις στο άπειρο.Και είναι αυτό το άπειρο που σε αποπροσανατολίζει, που σε κάνει να μην σκέπτεσαι,που σε κάνει να μην αντιδράς
Αυτό βέβαια, κάποιες φορές μόνο καλό μπορεί να κάνει.Νιώθεις απαλλαγμένος από ένα "βάρος" που φυσικά κουβαλάς,μια ξεκούραση που χρειάζεσαι μια στο τόσο."Και όταν το μια στο τόσο, γίνεται τόσο στη μια? Τότε έχω πρόβλημα γιατρέ?"
Τότε εγώ -που ούτε γιατρός είμαι αλλά και ούτε τίποτε συγκεκριμένο ακόμα- θα σου πω ότι άφησες από μόνος σου τον εαυτό σου να "ξεχαστεί", χωρίς να σου αρέσει αυτό που είσαι, δεν προσπάθησες να το αλλάξεις , έκανες ένα βήμα πίσω και άρχισες να παρακολουθείς ,σαν σε θέατρο, τη ζωή σου.
Καλό αυτό, εάν η αυτοκριτική σου το αντέχει και αν τα πόδια σου έχουν την δύναμη να κάνουν ξανά το βήμα μπροστά μετά από κάποιες ώρες.Το θέμα όμως δεν είναι αυτό.Δεν γράφω τόση ώρα για να σου πω γιατί "ξεχάσαμε" τον εαυτό μας ,φιλαράκο. Θέλω απλά να σε πείσω και να με πείσεις και εσύ με την σειρά σου, ότι ο εαυτός σου είσαι εσύ και το "Μe , Μyself n I" είναι ένα, γι αυτό και πρέπει να τον κουβαλάς πάντα μαζί σου. Εάν νιώθεις τον εαυτό σου βάρος...ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ...μην τον απομακρύνεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου